Derya Ülkar
@deryaulkar
Anneyle bebek arasında kurulan o ilk ilişki aslında kaderimize giden ilk basamaktır. Eğer o anne bebeğin ihtiyaçlarını onun el kol sallamalarından, bakışlarından, çıkardığı seslerden hemen anlar ve anında bu ihtiyaçları karşılarsa bebek bu yeni ortama güven duymaya başlar. Anne bu dönemde bebeğe nasıl davrandıysa bebek büyüdükçe başkalarıyla kurduğu ilişkileri ilk öğrendiği bu anne-bebek ilişkisi gibi kurar. Anne ona güven verdiyse o bebek için dünya güvenilir bir yerdir. Vermediyse güvensiz. Bebek bu ilişkide aradığı güveni bulamazsa gelecekte o yetişkin için tüm ilişkiler güvenilmezdir. Bu ilişkilerde zorlandığı zaman ilişkiden hemen kaçar, mücadele etmez kendini sakinleştirmenin yollarını arar. Sürekli alışveriş yapmak, gece yarıları kalkıp bol bol yemek yemek gibi. Yani annesinin doyuramadığı duygusal açlığı ısrarla bunları yaparak doyurmaya çalışır.
Reklam
İnsanlar sadece doğru kabul ettikleri bir tavırdan doğan mutluluğu kalıcı olarak kabul ederler. Zevklerden ibaret bir mutluluksa gelir geçer. Daha hissedildiği an ölür. Mutluluk ancak başımıza gelince ne olduğunu hissedebileceğimiz bir duygudur. Beklenmedik ve kişiye özeldir. Yani reçetesi olmayan bir idealdir mutluluk. Ona ulaşmanın anahtarıysa insanın kendini tanımasında saklıdır. Önce kendini tanınmalı insan. Yargılamadan, aşağılamadan, seve okşaya yapmalıyız bunu.
Çocukluğumuz hepimiz için önemlidir. Çünkü bize verilen ya da bir şekilde bizim üstlendiğimiz ilk rol neyse fark etmeden ömrümüzün sonuna kadar hep o rolü oynarız.
———
İnsanın kendini tanıması ve bilmesi kadar büyük irfan yoktur.
