Gökyüzüne bakarken insanların her
zaman aynı ölçüde mutlu olamayacaklarını düşündü. Herkesin alın yazısı kendine göreydi. Şu yüce dağlardaki ışık ve gölgeler gibi, insanoğlunun yaşantısında da üzüntüler, sevinçler vardı.
İnsan ömrü bunlarla doluydu. 'Belki beni beklemiyor artık, dağlardaki taze karı görünce o da beni anımsamıştır.'
Sadece tüm kalbimizle inandigimiz seyler hayatimizda gerçeklesebilir. Bu en basta kendimize dair neye inandığımızla ilgilidir. Kim oldugumuza dair düşüncemiz yaşadıklarımızı belirler. Isteklerimizi ancak tüm gücün dışarıdan bize ulaşmak yerine, içimizden dışarıya yayıldığını anlamaya başladıktan sonra gerçekleştirebiliriz. Böylece dış dünya her zaman iç dünyamızdakı bilincimizi yansıtır.