Derya Erdek
@deryoye
6 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Neden ??
Rahat bir kalp her şeyin üstesinden gelebilir. ...Biraz rahat olabilseydim, güneş ışığının altında dünyanın en mutlu insanı bile olabilirdim. Başkaları ufacık güçleri ile övünürken, ben yeteneklerimden şüphe mi ediyorum? Tüm gücümü borçlu olduğum Yüce Tanrım, neden sahip olduğum şeylerin bir kısmını alıp bana biraz kendine güven ve mutluluk vermiyorsun ki ?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ne büyük talihsizlik Wilhelm! Tüm coşkum kendini miskinliğe bıraktı. Tembellik etmek istemiyorum ama yine de bir şey yapmak gelmiyor elimden. Düşünemiyorum. Artık doğanın güzelliklerine karşı hiçbir şey hissetmiyorum. Kitaplardan hoşlanmıyorum. Kendimizi bıraktığımız anda kaybolup gidiyoruz. Çoğu kez sıradan bir işçi olup sabahları uyanmayı diliyorum. Öyle olsaydı, en azından, her gün için bir hedefim ve umudum olurdu. Albert'ı bir yığın kâğıdın içine gömülmüş halde gördüğümde hep kıskanıyorum ve onun yerinde olsam çok mutlu olacağımı düşünüyorum. Hatta bu düşünceye kapıldığım anlarda sana ve elçiye yazıp, elçilikte girebileceğimi düşündüğünüz o iş için görüşmeniz konusunda ricacı olmak aklimdan geçiyor. Bunu yapabileceğime inanıyorum. Elçi bana karşı oldukça saygılı ve iş aramam için de beni sık sık teşvik ediyor. Bu sadece bir saatlik bir düşünce. Sonra aklıma atın hikayesi geliyor. Özgürlükten bitap düşünce eyerlenip dizginlenerek acıları dinene kadar sürülen o atın. Neye karar vereceğimi bilemiyorum. Belki de bir değişiklik istememe sebep olan, beni sonsuza dek takip edecek bir huzursuzluktur?
Evet zaman zaman korkuyordum ama bu bile iyi geliyordu. Evimdeki güvenli yalnızlığımla, damla damla biriken mutsuzlugumla karşılaştırdığımda bu yaşayacağım son gece bile olsa değerdi.
"İşte ironi de orada zaten.Üçüncü göz zaten var bizde, açık...Kıçımızın deliği yani."
"Kıçımızla bakarsak her şeyi daha iyi göreceğiz yani?"
"Evet tabii.Zaten asıl gözümüzün üzerinde oturduğumuz için hakikati göremiyoruz.Bu yüzden de her şeyi ıskalıyoruz.Farklı bir bakış açısı için önce oturduğumuz yerden kalkmaliyiz, aktivizm gerekli yani.İnsan soyunmalı, kendini ortaya koymalı demek istiyor rüya. Sonra da baş aşağı durmalı.Yani bize ögretilenleri ters çevirmeli..."
En azından, şimdi durum açık seçikti, felaket herkesi ilgilendiriyordu. Kent kapılarında çınlayan bozuk seslerin, yaşamımızın ya da ölülerimizin üzerlerine inen damgaların ortasında, aşağılık ama kaydedilen bir ölüme yazgılı, yangınların ve fişlerin, terörün ve formalitelerin ortasında, ürkütücü dumanlar ve sakin ambulans sirenleri arasında hepimiz aynı sürgün ekmeğiyle besleniyor, farkına varmadan, aynı sarsıcı birlik ve barışı bekliyorduk. Kuşkusuz aşkımız yerinde duruyordu; ama yalnızca artık kullanılamaz durumdaydı; taşınması güç, içimizde bir taş gibi kımıltısız, cinayet ya da mahkumiyet gibi kısırdı.
