Ben bir ağıtım,
Evladını yitirmiş bir annenin dilinde
Ruhum paramparça, ruhum talan
Ve tuz parça savuruyor beni zaman.
Artık acımıyor bile kalbim,
İçi boş bir ağaç gibiyim.
Unutma,
Ağaçlar ayakta ölür sevgilim
Yani sen benim ayakta durduğuma da bakma
Yahut son mısrası gibiyim adsız bir şiirin
Son bir söz, son bir nokta...
Göz yaşları dökerken zaman
Uyakları düştü şiirin,
Bitti şiir
İçimde bir mabetti yıkılan
Bir zamanlar tapındığın o köşe
Şimdi sadece bir harabe.
Olsun,
Sen yine de iyi günlere inan.
DD.