Bu kitapla ilgili en zor şey “bitirmek” değil, bittikten sonra aynı kişi olarak kalmaya devam etmek.
Charlie Gordon’un hikâyesi ilk başta çok sade başlıyor: düşük IQ’ya sahip, öğrenmeye ve “normal” olmaya çalışan bir adam. Ama yapılan deneyle zekâsı hızla artınca, sadece zihni değil, hayatı, ilişkileri ve kendine bakışı da değişiyor. Asıl çarpıcı nokta şu: zekâ arttıkça mutluluk artmıyor, aksine yalnızlık da büyüyor.
Kitap boyunca Charlie’nin dili değiştikçe biz de onunla birlikte değişiyoruz. İlk sayfalarda basit ve hatalı yazılan raporlar, ilerledikçe akademik bir dile dönüşüyor. Bu bile tek başına insanı sarsıyor; çünkü zihinsel yükselişin geri dönüşü de var.
Beni en çok etkileyen şey, “insan olmanın” sadece akılla ilgili olmadığı fikri oldu. Charlie çok şey öğreniyor ama bazı duygulara yetişemiyor. İnsanları daha net görüyor ama bu kez de onlardan uzaklaşıyor. Ve en sonunda şu soru kalıyor: Daha zeki olmak gerçekten daha iyi bir hayat mı?
Kitap ilerledikçe bilim kurgu olmaktan çıkıp çok sert bir insanlık hikâyesine dönüşüyor. Özellikle son bölüm, insanın kırılganlığını ve unutulmanın ağırlığını direkt yüzüne çarpıyor.
Kısacası bu kitap, “aklı büyütmenin” her zaman “hayatı büyütmek” olmadığını anlatıyor. Okurken güzel hissettirmiyor ama uzun süre akıldan da çıkmıyor.