Sadece bir saniye için hayatın da mesaisi olması gerektiğini düşündü Zargana. Yani yaşanacak zamanın tercih edilmesi gerektiğini. Gece ya da gündüz. İkisini birlikte yaşadığı için mutsuzdu insan. Kaldıramıyordu aynı hayatın içinde hem geceyi hem gündüzü. Onun için uyku vardı belki de. Ve onun için bu kadar mutsuzdu belki de uyuyamayan insanlar.
Gri gözlü adamın ağzı dikişi patlamış bir yara gibi açıldı yüzünde. Zargana güldü. Uzun zamandır ilk kez. Yakışıklı değildi. Çirkin değildi. Gülünce biraz da olsa insana benzemişti. Ama bu uzun sürmedi. Dikti yarasını.