Defnetiğin Mısraların Şairi
@dfnmsr
Kendimi değil, Sizi seçtim...
Oysa o Gece, ne büyük bencilliklerin kıyısından döndüğümü hiç bilmediniz. O gece, sizden gizlediğim tarifsiz acılarla, lime lime olmuş bedenimi saatlerce soğuk suyun altında gözyaşlarımla yıkamak yetmeyince uyuşturmaya, o kapıdan içeri ölümün süzülüp girdiğini bilmediniz. Bana, "Şaşırma, beni sen çağırdın!" dediğini... "Şimdi benim olursan, yaraların iyileşir; diner acıların; ancak bunun için bir şartım var; aşkını, bu odada, bu bedende bırakıp öyle gelmelisin benimle; ölürken yalnız kendini sevmelisin; seçimini yap!" dediğini...
Asla çözemediğim kurallarıyla, beni hep dışına sürükleyen hayata yeniden tutunmaya çalıştığım tek yerin, size duyduğum bu derin aşk olduğunu bilmediniz hiç... Kendimi değil, sizi seçtiğimi bilmediniz...
Sonra, ıslak, çırılçıplak bedenimi alıp çıktım oradan... Hayata girdim... Usulca sokuldum yanınıza, sizden bana sarılmanızı istedim. Ölüm, o ısrarcı soğukluğuyla hemen arkamda duruyordu. Korkuyordum... Çok korkuyordum... Size, "N'olur, sıkı tut ellerimi; beni o soğuk rüzgârın kollarına bırakma, sakın!" diye susarken, gözyaşlarım içime sızlıyordu.
Bana, "Git!" dediniz...
Reklam
Sevgimin İnadı hiç kırılmayacak...
Fırtınalarınla sürüklendi aşkımız. Korkularının, yaralı geçmişinin, savruk benliğinin dalgalarında, beni kaybedip kaybedip yeniden buldun. Seni hep uzaklara çağıran o yalnızlık rüzgârının alabora ettiği parçalanmış düşlerimi, ben sessizce yeniden topladım sensizlik sürgünlerimde. Kanayan sevdamı, vurgunu olduğum yüzündeki o kutsal ışıkla sardım. Sığındığım bu huzurun bedelini, hayatımla ödedim hep. Bilmediğim yollardan geçtim, kanatarak kendimi. Ve şimdi sorular cevaplarını buldu. Sükûnetin ve güvenin o bilge dinginliğinde süzülüyor artık aşkım. Artık biliyorsun ki sevgimin inadı hiç kırılmayacak... Uyurken yüzümde gördüğün, o bu dünyaya ait olmayan iyilik ve o "yasadışı gülümseyiş" bir kez olsun solmayacak... Benim sonsuzluk meleğim, affet ama bedeli ebedi sensizlik olsa da sana hayattan daha kötü davranmayacağım!..
GİTTİN...
Gittin....
Seni sevmek, bensiz akıp giden hayatına bir yabancı gibi uzaktan bakmak oldu çoktandır. O çocuk ellerinin bir başkasının saçlarında gezindiğini, aniden özlemle sarılıp bir başka yüzü öpücüklere boğduğunu, sabahları uykunda bir başka , gitme, diye sayıkladığını düşünmek oldu seni sevmek. Geceleri, kokuna hasret yatağımda ter içinde uyanmak, kendimin bile affedemediği bir bencillikle, kalbindeki tek aşkın benimki olması için gözyaşları içinde Tanrı'ya yalvarmak oldu. Seni, yasak bir aşk gibi gözlerden uzakta, rutubetli duvarlar arasında yaşamak oldu, sevmek. Beni hayatından dışladığın için öfke nöbetlerine kapılıp bana bile yabancı gelen, hiç tanımadığım bir sesle sana bağırmak, haykırmak, ağlamak, sonra pişmanlıkla affedip tutkuyla sana tekrar sarılmak oldu...
Acaba istediğin bu muydu? Seni yanlış mı tanımıştım?
O güne kadar hiç olmazsa bana karşı dürüst olmanla, yaşadıklarını benden gizlememenle, yalan söylememenle avunuyordum. Ama bir başkasını incitmemek, üzmemek için ondan gerçekleri gizlediğini, yalanlarla da olsa onu koruduğunu fark edince, bu avuntu da terk etti beni. Yalanlarını bile kıskanır oldum... Neden, dürüst olmak için beni seçmiştin sanki? Gerçeğin acımasız zindanlarında neden, beni kilitli bırakmıştın? Ne çok düşündüm bu soruların cevaplarını. Ne çok sorguladım kendimi, nerede hata yaptığımı, neyi eksik bıraktığımı... Kadınca oyunlardan haberim olmadı hiçbir zaman. Seçtiğin yaşam biçiminden koparmak, seni soluksuz bırakmak demekti, benim için. Hatam seni bir mülk gibi sahiplenmemek miydi? Acaba istediğin bu muydu? Seni yanlış mı tanımıştım?
Çünkü Seni Sevmek
Çünkü, seni sevmek, direnmekti, sevgili!.. Güçsüz olanı acımasızca yok eden bu kentin hoyratlığına ve senin için, artık inanmaktan çoktan vazgeçtiğin, yaşadığın hayalkırıklıklarıyla çok uzun zamandır kaybettiğin o aşk duygusunun gerçekliğinin canlı ispatı olmaya direnmekti. Kalbine inançla aşk tohumları ekmekti, seni sevmek. Sevmek, o yitirdiğin aşk şarkısı adına, sana umut vermekti.
Reklam