Düş Hekimi
@dharmaduman
K vitamini (kedisever, kahvesever, kitapkurdu, kılavuzu karga, kına kızılı, kadın...)
''Çocuğun sadece olumlu duygularını kabul edip olumsuz
duygularını yasaklamak, onda ömür boyu farkında olmadığı
problemler olarak devam eder. Çocuğun herhangi bir hissini
hissetme, öfkelenme, karşı çıkma, affetmeme, eleştirme, olumsuz
hissetme ve olumsuz düşünme hakkı vardır. Çocuğun bize karşı
öfke gibi duygular besleme hakkını elinden aldığımızda ruhundan bir şeyleri de öldürmüş oluruz.''
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
''...zayıf olan, korunmaya ihtiyacı olan, anne değil,
çocuktur. Annenin çektiği hiçbir eziyet çocuğa herhangi türde bir
zarar vermesini meşru, mazur kılamaz, hafifletici neden sayılamaz.
Bir şeyin çocuğa zarar verdiği açıksa, anne olduktan sonra o şeyi
yapma/ma/nın ne kadar zor olduğunu fark ederseniz edin,
gerekçeniz ne olursa olsun, o şey hâlâ çocuk için zararlıdır ve önemli olan gerçek de budur. Unutmayalım ki çocuklarımız bizi doğurmadılar, hatta doğurulmayı da bizden onlar talep etmediler; onları istek ve iradeleri dışında dünyaya getiren bizleriz. Bir yetişkinin çocuk sahibi olmama iradesi ve özgürlüğü vardır. Bu iradeyi kullanmayan yetişkin, doğmuş çocuğun her türlü ihtiyacını karşılamakla mükelleftir.''
İyi aile yoktur. Ya da, paradoks şu ki iyi aile, "İyi aile yoktur"
düsturuyla hareket edebilen aile olabilir ancak.
Yaşımız ne kadar küçükse o kadar kırılgan, savunmasız, kalıcı yaralar almaya açığızdır; ve yaşımız küçüldükçe, yaşanan şeyi de artan bir şiddette duyarız. Bir yetişkinin beş yaşında bir çocuğa sözlerinin çocuk tarafından o yetişkinin o sözleri algıladığından çok daha yüksek şiddette algılanmasından kötüsü, çocuğun zihnen de henüz, o sözlerin ne kadar doğru ya da yanlış
olduğunu değerlendiremeyecek kapasitede olmasıdır. Bize yapılan yanlışın yanlış olduğunu ayırt edebilmeye başladığımızda, maruz kaldığımız muamele karşısında artık çok daha güçlüyüz demektir.
Çocuk otorite karşısında kızsa, bağırsa, tepki verse de, içten içe
kendisinin haksız, suçlu, tüm hücreleriyle "üst"ü olarak duyduğu
otoritenin haklı olduğunu düşünmeye ve hissetmeye meyillidir.
Çünkü ona bunu öğretiriz.
Çocukluk Bir Cehennemdir
"Cehennem, acı çektiğimiz yer
değildir. Cehennem, acı çektiğimizi hiç kimsenin bilmediği yerdir."
Hallac-ı Mansur