Deniz Özdemir
@didailys
Savaşlar başlar, savaşlar biter. En çok yara alan kadınlar olur. İlk gözden çıkarılan, ilk harcanan onlardır. Yazar genel olarak kitaplarında Afganistan savaşını konu alıyor. Bu eserde de konu savaş çevresinde şekillenmiş, bu sefer bizi, ızdırabı ortak yaşayan kadınların yüreklerinde misafir ediyor. Meryem ve Leyla'nın hikayesini yaşatıyor. Evet okutmuyor, yaşatıyor. Her zamanki gibi yazarın dili sade ve etkileyici. Ortadoğu'da kadın olmanın bedeli var. O bedelin kanaya kanaya ödenişini görüyoruz. Her kadının, her Türk kadınının okuması gerek. Okudukça teşekkür edeceğiniz bir çift mavi göz tanıyorum...
İnce Memed 1-2-3-4Edebiyat
Hayatımın en etkileyici roman serisi. Son sayfayı da çevirdiğimde artık Memed isminin benim için bir anlamı vardı. Memed demek özgürlüktü, isyandı, vicdandı, sevdaydı hem de karasevda... Memed büyüdü, yaş aldı, boyu uzadı. Tek değişmeyen gözleri, bakışları oldu. Gözleri hâlâ çocuktu. Eli tetikteyken en gözükara eşkıya, barut kokusu dağıldığında ise ana kuzusuydu. Dört kitap boyunca tek kişilik bir savaş okudum. Düzenle, nizamla, en çok da kendiyle savaş. Safi anadolu kokan bir kitap. Yaşar Kemal beni kahramanlarından ilk İnce Memedle tanıştırdı. Hayatımda 'Neden bu zamana kadar okumadım ? ' dedirten kitaplar oldu ama bunu İnce Memed için diyemedim. Ben onu değil, o beni beklemiş raflarda. Bu yaşa gelmemi, kitaplığımda şimdi yer almayı, benimle öyle tanışmayı. Eşkıyaya hak verir mi insan? Veriyorsun. Çünkü mecburlardı. Çakırdikenlikte kanayan bacakların, alın terlerinin, nasırlı ellerinin hakkını aramaya, eşitlik istemeye, sevmeye , sevilmeye, insan olmaya mecburlardı. İnce Memed benim için mecburiyetti. Mertti, yiğitti, namerde karşı dikti ama bir o kadar da kırılgandı. Kendi ince, hafif ama yazgısı ağır İnce Memed.
Beni önce korkutan, daha sonra “neden bu kadar bekledim ?” Dedirten eser. Aslında çoğumuzun lise sıralarında yayın evini dahi hatırlamadığımız baskılarla okuduğumuz kitaplardan biridir. Geri kalan kısmımız da edebiyat sınavında sorumlu olduğu için istemeyerek okumuştur belkide. Üzerinden 10 yıl geçince aslında bu kült eser hakkında bir şey hatırlamadığımı farkettim ve bu yaşın bilinciyle tekrar okudum. Tek kelimeyle enfesti…
Ana karekterimiz Raskolnikov bir cinayet işler. Kitabı 3 kısma bölersek, ilk kısımda onu bu cinayete iten veya mecbur kılan ruhsal bunalımı , ailevi ilişkileri ve dostluklarından bahseder. İkinci kısım cinayet sürecidir. Burada toplumsal ahlakı, hayat hakkındaki düşünceleri sorgular, eleştirir. Sonrasında kendi ahlaksal doğru ve yanlışlarından bahseder. 3. Kısım ise cinayet sonrası süreçtir. Yaşadığı “sancılar” belkide bir katile sempati duymamıza sebep olur. Evet gerçekten sempati duydum ve ona “neden ?” Diyemedim. Bana ve bizlere bunu dedirten Dostoyevski oldu. Ayrıca Raskolnikov’un sivri diline zekasına ve mizacına hayran olmamak elde değil…
