Fatma Nur
@didaktikdaktilo
“Yaşama sevinci adına bir tutamağım kalmadı Ömür Hanım. Bir garip boşlukta çiviliyim günlerdir gözbebeklerimden.”
Oysa kendisinin hayatı, penceresi kuzeye açılan bir tavan arası odası gibi soğuktu; o sessiz örümcek, karanlıkta gönlünün her rafına ağını kuruyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ancak bir toprağa mahsus ve başka yerde tutamayan fidanlar gibi, saadet yetiştirmek de dünyada yalnız bazı memleketlere mahsustur.
Evlenmeden önce gönlünde aşk uyandığını sanmıştı; fakat bu aşkın neticesi olması lazım gelen saadetten bir eser yoktu.
Charles’ın nazarında evren, Emma’nın ipek etekliğinin etrafından ibaretti; onu kâfi derecede sevmiyor diye üzülüyor; onu göreceği geliyordu.
Birinci kata, odasına çıktı; geceliği hala karyolanın ucunda asılı duruyordu. Bunu görünce masasına dayandı, akşama kadar öyle durup elemli düşüncelere daldı. Ne de olsa bu kadın onu sevmişti!