Damla Oytun
@didaydidayday
2025 ve Sonrası - Okuduklarım ve Altını Çizdiklerim
Nota Bene | Kendime Notlar
58 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir süre boyunca bu şekilde, yan yana ama birbirlerine bakmadan oturuyorlar. Agnes ilk konuşan olmamaya kararlı. Sözcükleri kullanmakta pek maharetli, güzel konuşabilme yeteneği göklere çıkartılıp kutlanan biri olduğuna göre ne söylenmesi gerektiğine kocası karar versin bakalım. O, sessizliğini koruyacak.
(bir oğlanın böyle büyüdüğünü, hiç çaba harcamadan, kaygısızca, çocukluktan erkekliğe geçiş yaptığını görmek ona gizliden gizliye öyle büyük, mahrem bir acı veriyor ki çocuktan nasıl köşe bucak kaçtığını, onunla hiç konuşmadığını, onu görmekten nefret ettiğini kimseye söylemiyor, kimsenin bilmesini istemiyor).
Agnes gün boyu ve sabaha kadar ağlamanın mümkün olduğunu görüyor. Ağlamanın farklı farklı türleri olduğunu görüyor: gözlerden ansızın boşanan yaşlar, derinden gelen, işkence gibi hıçkırıklar, dur durak bilmeksizin sessizce akan yaşlar. Göz çevresindeki morlukların gözotu ve papatya özü damlatılmış yağla giderilebildiğini görüyor.
Ayrılıklar ne tuhaf. Aslında çok basit geliyor: Bir dakika önce, dört-beş dakika önce, kocası orada, yanındaydı, şimdiyse yok. Bir an onunla birlikteydi; sonraki an tek başına. Kendini fazla göz önünde, üşümüş gibi, soyulmuş soğan gibi hissediyor.
Kimileri, diye düşünüyor Agnes, battaniyeye sarınmış, pencerenin önünde dururken, bunu kötüye yorup baykuş çığlığını ölüm habercisi gibi görebilir. Ama Agnes baykuşlardan korkmuyor. Onları da, kadifeçiçeklerinin ortasına benzeyen gözlerini de, üst üste binen benekli tüylerini de, esrarengiz yüz ifadelerini de seviyor. Ona sorarsanız, bu yaratıklar yarı doğaüstü varlık, yarı kuş, çifte bir varoluş içindeler.