KIRLANGIÇ HİKAYESİ
"Kırlangıcın biri bir gün bir adama aşık olmuş. Her gün
pencerenin önüne gelir onu izlermiş.
Bir gün bütün cesaretini
toplamış ve adama: “Hey adam ben seni seviyorum, uzun
zamandır seni izliyorum” demiş.
Adam: “Saçmalama sen bir
kuşsun, ben ise bir insan.
Durduk yere sen de nereden
çıktın” diye bunu içeri almamış, pencerenin önünden
kovalamış. Kırlangıç yine gelmiş:
”Tamam seni hiç rahatsız etmicem” demiş. “Sadece çok iyi dost olalım” demiş.
Adam yine kabul etmemiş ve kırlangıcı kovalamış.
Kırlangıç tekrar gelmiş: “Bak demiş hava
çok soğuk.
Seninle çok iyi arkadaş olalım.
Beni içeri al, soğukta donacağım”
“Sıcak ülkelere göç etmek zorunda kalıcam; lütfen beni
içeri al” Adam yine kırlangıcı içeri almamış. Kırlangıç çok üzgün bir şekilde başını önüne eğmiş ve gitmiş.
Aradan çok zaman geçmiş.
Adam pişman olmuş.
Derken yaz gelmiş.
Adam kırlangıcı diğer kırlangıçlara
sormaya başlamış; ama kırlangıcı herhangi
bir gören olmamış.
Sonunda danışma ve bilgi almak için
bilge bir kişiye gitmiş, olanları anlatmış.
Bilge kişi demiş ki;
“Kırlangıçların ömrü altı aydır.
Hayatta bazı fırsatlar vardır sadece bir kez elinize geçer; değerlendiremezseniz uçup gider. Hayatta bazı insanlar vardır sadece bir kez karşınıza çıkar; değerini
Birden fazla spor dalıyla ilgilenen, hayvanları çok seven hayali ise futbolcu olmak olan 12 yaşında ki Güneş Uçak, sadece bisikletiyle birlikte yaya geçidinden karşıya geçmek istemişti.
Lütfen araba sürerken çok çok dikkatli olun.
Sizin hatalarınız yüzünden çocuklar ölmek zorunda değil.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Bir gün bana çok fazla vermemen gerektiği söylendi. Ama içimizde taşıdığımızı her zaman verdiğimize inanıyorum... Çünkü, derinlerde, doğru yerde olup olmadığını böyle anlarsın. Çok küçük bir bardağa çok fazla su dökerseniz, su taşır ve o zaman doğru kabın olmadığını anlarsınız.
Yani, yoğun olun, çok talep edin, aynı kadar teklif edin, ama her şeyden önce dikkatli olun... Çünkü bir kalp, ihtiyaç duyulmadığı her şeyi vererek de boşalabilir."
Emmanuel Zavala
Konuşurum, şaka yaparım, gülerim, tavsiye de veririm ama sessiz kaldığımda DİKKATLİ OLUN.
30 MAYIS 1924 - Fikriye Hanım'ın Ankara'da intiharı.
Ve Mustafa Kemal'in kendisi için yazdığı şiiri:
"İçsem de bir kadeh hayat iksirinden,
zamansız ayrıldım, bilinsin Fikriye’den.
Bıkmadım ki doyayım o narin ellerinden,
Ümmid-i aşkım saracak seni, cefakâr teninden."
Fikriye Hanım, Münih'ten İstanbul'a döndükten sonra, Atatürk'ün Ankara'ya gelmesine izin vermemesi üzerine kısa bir süre İstanbul'da kalmış, daha sonra Gelibolu'ya giderek, eskiden tanıdığı bir ailenin evinde bir sene kadar misafir edilmiştir. Ancak 1924 yılı mayısının sonlarında, başkasına ait bir nüfus cüzdanını kullanarak Gelibolu'dan İstanbul'a, oradan da Ankara'ya gelmeyi başarmış, 30 Mayıs günü Atatürk'le görüşmek üzere Çankaya'ya gitmişti. Köşke varışında bu arzusunun yerine getirilemeyeceği kendisine söylenildiği zaman, geri dönmek üzere -beklemekte olan- payton'a binmiş, payton'da, yanında taşıdığı tabanca ile intihar etmiştir.
Fikriye Hanım’ın intiharı
Latife Hanım biz gençlere diyor ki: “ATATÜRK, MİLLETİNİ ÇOK AMA PEK ÇOK SEVİYORDU. HAYATINI TÜRK MİLLETİNE ADAMIŞTI. SEVİLMEYİ DE AYNI DERECEDE İSTİYORDU. SİZ GENÇLER, O’NU SEVMEK, O’NU SEVDİRMEK İÇİN MÜTEMADİYEN O’NDAN BAHSEDİNİZ, O’NA DAİR YAZINIZ.”
FİKRİYE HANIM’IN İNTİHARINI ATATÜRK’ÜN ENİŞTESİ MUSTAFA MECDİ BEY’İN HATIRATINDAN DİNLEYECEĞİZ:
—“ Benim bildiğim ve gördüğüme göre, ATATÜRK ‘ün şahsi sebeplerde en çok üzüldüğü, müteessir olduğu olay, FİKRİYE ‘nin intihar edişidir.
Bizim ailece FİKRİYE dediğimiz bu çok güzel hanım, ATATÜRK ‘ün üvey babasının erkek kardeşinin kızı olmak dolayısıyla, bilhassa ZÜBEYDE Hanım’ı sık sık ziyarete gelir, AKARETLER ‘deki evimizde günlerce misafir kalır ve bu arada MUSTAFA KEMAL PAŞA ’yı da bir ağabey gibi sever, sayar, her hizmetinde bulunurdu.
Hele nikâhlanarak birlikte gittiği bir MISIR ‘lı ile harem
Denge Arayışı ama pek bulamayışDuygu ve Düşünce
Kendimi az çok bildim bileli pek dengem yoktu ama genelde aşırılık vardı. Ve bu ne olursa olsun. (: Üzülmek, sevinmek, umut, karamsarlık vs. hep en uçlarındaydım. Bir sınırdan sonrasında ise yine az halim yoktu: Hiçlik vardı. :) O yüzden arası bozulduktan sonra konuşabilen ya da yüz yüze bakabilen insanlara hep şaşırırdım açıkçası.
En kötüsü: Yüz yüze gelmek zorundayken dahi onların hiçbir şey olmamış gibi davranabilmeleri. Yüzsüz olabilirler saygı duyuyorum ama ayıbı ya da hadsizliği olmuş olan insanların telafisiz nasıl hayata devam ettiği de meraklarım arasındaydı. Çünkü ben cansız zannedilen eşyalarda dahi bir telafi arayışındaydım. Ki o tarz insanlar genelde sıradan da değil, sözde bize değer verenler oluyor. Ve bir çöp gibi hatta ondan da değersiz muamele gösteriyorlardı, şaka gibi. O kadar mide bulandırıcı ve iğrenç geliyor ki yüzleri hayatımda görebileceğim en tiksinç şey gibi geliyor ve cidden yüzümü buruşturuyordum.
Kendimi "dengesiz", "ayarsız" vs. diye nitelendirdiğimde sonralar da asıl sorunun "normal" olarak ele alınmışlar olduğunu gördüm.
Benim vicdanım bir olumsuz yüzde veya ses tonunda dahi beni uyutmaz: Kafamı koyup gözden geçirirken belki yoğunluktan arka plana attığım şey "Şuna şöyle yaptın ve haksızdın. Düzeltmedin ki nasıl uyuyacaksın, uykunda ölüp ölmeyeceğin bile belli değilken nasıl uyuyup ertelemeyi göze alırsın? Kendine yakıştırıyor musun, Allah seni her an gözetirken bu yanlışını görmediğini mi sanıyorsun? Düzelt sonra ne yaparsan yap." şeklindeydi.
Dışarıdan çok ters, dediğim dedik, umursamaz, donuk, gıcık, belki ruh hastası modumdayken dahi dikkatli olmaya çalışırdım: Belirdiğim bir standartlık durumu vardı ve yabancı olan herkese o modu yansıtırdım. Sanırım ölçüyü nadiren başardığım en güzel olaylardan biri de bu. Biraz saldırgan