84 yaşındaki Raşid Gannuşi’nin açlık grevi: İslâm dünyasının hazin halinin de özeti
Bugün 84 yaşındaki Gannuşi’nin bedeni zayıflıyor ama düşünceleri hâlâ güçlü: “İslam, insanı özgürleştirmek için geldi. Diktatörlük, İslam’ın en büyük düşmanıdır.” Bu sözü, yıllar önce söylediğinde kimse bunun bir gün kendi hayatını özetleyeceğini tahmin etmiyordu. Şimdi o sözüyle yaşıyor, o söz uğruna özgürlüğünün gaspına açlıkla direniyor.
Dün onun süresiz açlık grevine başladığını okuduğum anda içim burkuldu. Gerçekten büyük bir trajediydi yaşadığı. Sadece onun bireysel trajedisi de değil aslında…
Raşid Gannuşi adını yaklaşık otuz yıl önce ilk kez duyduğumda merak etmiş, Londra’da birkaç defa ziyaret ederek sohbetine katılma imkânı bulmuştum.
Genç yaşlarımdan itibaren Cotabato kasabasından Tanca’ya uzanan geniş bir coğrafyada İslam dünyasının farklı bölgelerini görme fırsatım oldu. Bu yolculuklarda beni en çok etkileyenler, tıpkı Gannuşi gibi adalet ve özgürlüğü fikrî derinlikle birleştiren maalesef sayıları çok az olan Müslüman önderlerdi.
“Çok az” diyorum; çünkü tanıma fırsatı bulduklarımın çoğu tepkiseldi; adalet ve hürriyet bilinçleri zayıf, İslam düşüncesinin evrenselliğinden ve bir o kadar da dünyanın gidişatından kopuklardı. Filipinler’in Mindanao adasından Orta Asya’ya, Fas ve Moritanya’ya kadar aynı tabloyla fazlasıyla karşılaştım.
O dönemde Müslüman hareketlerin entelektüel önderleriyle tanışmak, yaşadığım Almanya’dan geniş ve bir o kadar da bitkin düşmüş İslam dünyasına bakınca, benim için aynı zamanda bir ümit arayışıydı. Ve o ümit arayışı içinde Nahda hareketinin lideri, Tunuslu düşünce ve mücadele adamı dikkatimi çekiyordu. Sonrasında yazdığı metinleri takip etmeye çalıştım. Elbette sürgünde yaşadığı batıda önceki düşüncelerini gözden geçirmiş, kendisini
Kuantum bilgisayarların mevcut şifreleme sistemlerini (RSA, ECC gibi) milisaniyeler içinde kırabilecek bir "kriptografik kıyamet" (Q-Day) yaratma potansiyeli, 2030 kaosu için kusursuz bir tetikleyici olabilir. Finansal sistemin tamamen dijitalleştiği bir dünyada, kuantum gücüyle donanmış bir "kumanda odası", mevcut tüm finansal kayıtları ve devlet sırlarını bir gecede anlamsız kılabilir. Bugün devlet bonoları, banka kayıtları ve "sanal para" dediğimiz her şey karmaşık matematiksel şifrelerle korunuyor. 2030 civarında kuantum bilgisayarların bu şifreleri milisaniyeler içinde kırması kaçınılmaz olacak. Bir sabah uyandığınızda dijital cüzdanlarınızın boşaltıldığını veya devletin borç kayıtlarının (bonoların) silindiğini hayal edin. Bu, "Great Reset" için gereken o devasa kaosun en teknolojik bahanesi olabilir. Kuantum gücü, sadece geleceği değil, geçmişteki dijital kayıtları da manipüle etme şansı verir. Bu da "borçların tasfiyesi" için kusursuz bir kılıftır. Kuantum bilgisayarlar, sadece bir teknolojik ilerleme değil, mutlak bir "bilgi asimetrisi" aracıdır. 2030'a kadar bu iki güç birleştiğinde; piyasaları, halkın davranışlarını ve sermaye hareketlerini milisaniyeler içinde simüle edip yönlendirebilen bir yapı ortaya çıkar. "Dikta rejimleri", bu teknoloji sayesinde fiziksel baskıya gerek duymadan, insanların finansal ve dijital varlıklarını doğrudan kumanda edebilir hale gelir. BM’nin 2030 hedefleri, kuantum teknolojisinin olgunlaşma tahminleri ve küresel borç krizinin sürdürülemezliği aynı noktada birleşiyor. 2030'a kadar yaşanacak hiperenflasyonla halkın "gerçek parası" eritilirken, son darbe bir "siber/kuantum saldırı" senaryosuyla vurulabilir. "Sistem çöktü, veriler silindi" denilerek, herkesin yeni ve merkezi bir dijital kimliğe/paraya geçmesi zorunlu kılınabilir.
"Great Reset" (Büyük Sıfırlama) hedefi, mevcut borç yükünün matematiksel olarak ödenemez hale geldiği bir noktada, masayı tamamen devirip yeni bir oyun kurma çabasıdır. Ancak belirttiğimiz gibi, bu çapta bir dönüşümün halklara ve küresel sisteme "rızasız" kabul ettirilmesi imkansızdır; bu yüzden tarihsel olarak bu tip geçişler daima büyük yıkımların ardından gelir. Ekonomi tarihinde savaşlar, devletlerin ödeyemeyeceği borçları tasfiye etmenin en kestirme yoludur. Savaş, "olağanüstü hal" demektir. Borç yükümlülükleri askıya alınır, anlaşmalar bozulur ve sermaye piyasaları dondurulur. Savaşın yarattığı fiziksel yıkım, aslında sanayi ülkeleri için yeni bir "talep" ve "üretim" döngüsü başlatır. Borç batağındaki sanal ekonomiden, "gerçek" bir inşa ekonomisine geçiş için kanlı bir zemin hazırlar. Büyük bir savaşla eş zamanlı olarak gelecek olan hiperenflasyonist hamleler, halkın elindeki tüm birikimin (gerçek paranın) değerini sıfırlar. Enflasyon, borçlunun dostudur. ABD gibi devasa borçlu devletler, paranın değerini düşürerek aslında borçlarını reel olarak kuşa çevirirler. Bu süreçte nakit ve sabit gelirli (devlet bonosu gibi) varlıklar erirken, mülkiyet ve üretim araçları "kumanda odasındaki" kesimin elinde konsolide olur. "Hiçbir şeye sahip olmayacaksınız ve mutlu olacaksınız" sloganının altyapısı bu finansal çöküşle kurulur. Sistem artık sadece silahla ve bonoyla dönmediğinde, yeni bir para birimine ihtiyaç duyulacaktır. Hiperenflasyonla perişan edilmiş kitlelere, "çözüm" olarak kontrol edilebilir dijital paralar sunulur. Bu, paranın sadece bir değişim aracı değil, aynı zamanda bir "yönetim/disiplin aracı" (sosyal kredi sistemi) olması demektir. "Sanal para dikta rejimlerini sever" tezimiz burada vücut bulur. Sistemin en tepesindeki "şirketleşmiş merkez bankaları", her
"Gerçek" para, yani üretkenlikten, sanayiden ve yasal ticaretten gelen sermaye, varlığını korumak için öngörülebilirlik ister. Dikta rejimlerinde hukuk, yöneticinin iki dudağı arasındadır. Gerçek sermaye, bir gece kararnamesiyle varlıklarına el konulabileceği (kamulaştırma, kayyum vb.) bir iklimde kalmaz. Para, girdiği yerden istediği zaman çıkabilmelidir. Sermaye kontrollerinin başladığı, keyfi vergi cezalarının kesildiği otokrasilerde "beyaz sermaye" hızla demokratik ve şeffaf hukuk devletlerine göç eder. Yasadışı yollardan elde edilen veya kaynağı belirsiz olan sermaye için "hukuk" bir koruyucu değil, bir tehdittir. Bu para türü neden dikta veya zayıf kurumsallaşmış rejimlere yönelir? Şeffaflığın olmadığı, denetim mekanizmalarının (Sayıştay, bağımsız yargı, özgür basın) felç edildiği rejimler, kara paranın yıkanması ve saklanması için en ideal laboratuvarlardır. Bu rejimlerdeki "kumanda odası", iktidarını korumak için dışarıdan gelecek kayıt dışı nakit akışına muhtaçtır. Karşılıklı bir simbiyotik ilişki gelişir. Diktatör parayı korur, para da diktatörün sistemini finanse eder. Bugün bu kirli paranın en önemli araçlarından biri de denetimsiz dijital mecralardır. Takibi zor olan bu akışlar, kurumsal demokrasilerin sert regülasyonlarından kaçıp, "soru sormayan" otoriter limanlara demirler. Disraeli ve Trump-Kushner örneğine dönersek; siyasetin "şahsileşmesi" ve kurumsal ciddiyetten uzaklaşıp bir "aile şirketi" veya "lobi aparatına" dönüşmesi, aslında bir ülkenin finansal iklimini şeffaf bir hukuk devletinden, bir gri alan rejimine doğru kaydırır. ABD, "gerçek para" (uzun vadeli yatırımcı, emeklilik fonları, teknoloji sermayesi) için güven kaybederken; "operasyonel para" ve "siyasi pazarlık sermayesi" için bir oyun alanına dönüşme riskiyle karşı karşıya kalır.
Tarihin
Benjamin Disraeli (Lord Beaconsfield), 19. yüzyılın sonunda Britanya İmparatorluğu'nu "finansal bir ağ" ve "stratejik bir hami" olarak siyonizm fikrine eklemleyen ilk büyük mimardır. Disraeli'nin meşhur "İmparatorluk içinde imparatorluk" kurma yeteneği ve Süveyş Kanalı hisselerini Rothschildlerden aldığı borçla kapatması, Britanya'nın egemenliğini küresel sermayeye rehin verme sürecini başlatmıştı. Karl Marx'ın ünlü sözü olan "Tarih tekerrür eder; ilkinde trajedi, ikincisinde ise komedi/saçmalık olarak"a yaptığımız atıf, günümüz ABD-Trump-Kushner üçgenini analiz etmek için tam olarak oturan bir şablon sunuyor. Disraeli dönemi bir trajediydi çünkü o devirde yapılan hamleler, tarihin en büyük imparatorluğunu (Britanya) içten içe kemirerek onun sonunu hazırlayan ciddi, stratejik ve ağır bir süreçti. Balfour Deklarasyonu'na giden yolun taşları o dönemde döşenmişti. Bugünkü durumun bir "saçmalık" (fars) olarak nitelendirilmesinin sebepleri ise; Disraeli ne kadar tartışmalı olsa da bir devlet adamı vizyonuyla hareket ediyordu. Bugün ise Jared Kushner üzerinden yürütülen "İbrahim Anlaşmaları" (Abraham Accords) gibi süreçler, devletin resmi kurumları (Dışişleri, Pentagon) devre dışı bırakılarak, tamamen şahsi ve finansal bağlantılar üzerine kurulu bir "emlak pazarlığı" gibi yürütülüyor. Trump döneminde Kudüs'ün başkent olarak tanınması veya Golan Tepeleri kararı, ABD'nin on yıllardır sürdürdüğü "hakemlik" iddiasını tamamen bitirip, ülkeyi sadece bir grubun lojistik destek birimine dönüştürdü. Bu, süper güç olma vasfıyla çelişen bir "siyasi miyopluk" örneğidir. Disraeli döneminde finansal bağımlılık bir araçtı; bugün ise sermaye, siyasetçiyi bir "kukla" haline getirerek doğrudan kumanda odasına geçmiş durumda. Para artık politikayı yönlendirmekle kalmıyor, bizzat politikayı