Dila
@dila99
Şu anda okuduğu kitap
Dostoyevski kitaplarının içinde en duygu yoğunluğunun "insancıklar" adlı eseri olduğunu düşünüyordum taa ki "Ezilenleri" i okuyana kadar...
Af, merhamet, gurur, sevgi,öfke, pişmanlık, kibir, egoizm ve en çok da aşk...
Karşılıklı mı karşılıksız mı belli olmayan ve okurken size de ızdırap ćektirecek, fedakar olanından.
insan tiplerini, davranış biçimlerini bize òyle sunmuş ki Dostoyevski, sanki onlarla ilk kez karşılaşıyormuşuz gibi.
Yani şaşırarak okuduğumuz bu karakterler, aslında hep gördüğümüz tanıdığımız belki de yaşadığımız duygular, davranışlar.
Bir de dikkatimi çeken; Suç ve Ceza ile Karamazov Kardeşler de olduğu gibi bu eserinde de hayvanlara yapılan eziyetleri, okuyucunun merhamet duygusunu harekete geçirecek şekilde ortaya koyması oldu.
Yani Dostayevski' nin hayvan hassasiyeti bu eserinde de mevcut...
Kitapta ki Vanya karakterinin Dostoyevski nin kendisi olduğu söyleniyormuş bir nevi gençliğine ait anı kitabı olması özelliği taşıyormuş Ezilenler.
Tiyo vermemek adına fazla detaylara girmeyeyim okuyacak olanlar için
ve,
Dostoyevski yi daha iyi tanımak için kaçırılmaması gerekli bir eser olduĝunu sòylemekle yetineyim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayatımda hiçbir davranışımdan ötürü vicdan azabı duymadım.
Rahatım bozulmasın, yeter bana! Benim gibiler sayılmayacak kadar çoktur, hepimiz de huzur içindeyiz.
Evrenin kuruluşundan beri varız biz. Günün birinde dünya batacak olsa
biz yine üste çıkmanın yolunu buluruz. Hem biliyor musunuz, bizim gibi insanların ömrü uzun olur.
Buna hiç dikkat
ettiniz mi? Seksen, doksan yaşına kadar yaşarız! Şu halde bizzat tabiat bizi korumaktadır.
Heh heh he! Ben de doksanı bulmak isterim. Ölümü sevmem, korkarım ölümden.
Keşke imkân
olsaydı da (ki insan tabiatı için bu asla mümkün değildir)
herkes, hepimiz, benliğimizin en gizli köșelerini olduğu gibi
açığa vurabilseydik; başkalarına, hatta en yakın dostlarımıza, sırası gelince kendimize bile itiraf etmekten çekindiğimiz ne varsa, hepsini korkmadan ortaya dökebilseydik,
dünyayı saracak pis kokudan hepimiz boğulurduk.
Parantez içinde söyleyeyim, toplumu düzenleyen yasalar, görgü kuralları bu
bakımdan iyidir zaten.