Geçmişe özlem duymak, asla dolmayacak boşlukların, kovuklarını belli etmek ister gibi zonklamasına neden olsa da, bir yanıyla bana hep iyi gelirdi. Vaktiyle var olmuş bir yokun
nazikçe kendini anımsatmasıydı neticede bu sızı. Özlenmeye hak kazanacak denli mutlu etmiş bir lütuftan geriye kalana, sızı bile olsa, teselli diye bakardım.
Yanlış geldiğim bir yerdi dünya, öyle
hissediyordum. Sanki çok güzel bir yere gitmek üzere yola çıkmışım da, sonra gecenin bir yarısı yanlış durakta inivermişim gibi.
"Hayatta pek az acı sadece kendi yarasından yayılıyordu. Derinde her zaman daha başka, daha büyük bir yara vardı ve dünyaya dayanmak için evvela onu iyileştirmek lazımdı... "
Sevgi evde başlar, ya da başlamalıdır. Bu düşünceyi benim için anlamlı hale getiren, beni elli yıldan uzun bir zamandır seven babam Sam ve annem Grace'e teşekkürlerimi sunarım. Onlar olmasaydı, sevgiyi yazmak yerine arıyor olurdum.