Dila
@dilayse
Burası benim mod terapisi defterim.
M.E.B’de Matematik öğretmeni
Lisans
Şanlıurfa-İstanbul
1969 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Biz, sırf sahiplenebilmek için, kişileri şeylere dönüştürüyoruz ve sonra hayal kırıklığına uğruyoruz.Çünkü biz kişiye sahip olmak istiyorduk; oysa kişiye sahip olunamaz.Bir kişiye sahip olduğunda, o artık bir kişi değildir; o, ölü bir şeydir ve sen ölü bir şeyden tatmin olamazsın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayatın kendi başına bir anlamı yoktur.Hayat bir anlam oluşturma fırsatıdır.O yazılacak bir şiir, söylenecek bir şarkı, edilecek bir danstır.O senin kendinle münasebetine hastır.
Sevgili Nastenka, inanır mısınız ona bakarak delice hayallerinde öylesine sevdiği kimseyi gerçekten de hiç tanımadığına ? Gerçekten de onu baştan çıkarıcı hayallerde görmüş ve bu tutkuyu sadece düşlemiş midir ? Gerçekten de yaşamlarının şu kadar yılını beraber, bir başlarına bütün dünyayı unutup kendi dünyalarını, kendi yaşamlarını diğerininki ile birleştirerek kol kola geçirmemişler midir ? Gerçekten de geç bir vakitte, ayrılık vakti geldiğinde, kız hıçkırarak iç çekerek adamın göğsüne yaslanmamış mıdır, karanlık göğün altında savrulan fırtınayı duymaksızın, kara kirpiklerinden gözyaşlarını alıp götüren rüzgârı duymaksızın… Gerçekten bütün bunlar hayal miydi ve onların içinde sık sık birlikte gezindiği, umutlandığı, üzüldüğü, sevdiği, birbirlerini öyle uzun süre ve şefkat ile sevdiği o yosun ile kaplı, ıssız, loş bir yolu olan neşesiz, terk edilmiş viran bahçede mi hayaldi ! Nasıl acı çekiyorlar, nasıl korkuyorlardı, nasıl günahsız, saftı aşkları…Biliyorum, Nastenka, biliyorum ! diye bağırdım, duygularıma daha fazla hakim olamayarak.Geleceği düşünmeye de korkuyorum, çünkü gelecekte yine yalnızlık yine bu küflü, gereksiz yaşam; neyin hayalini kuracağım ki, sizin yanınızda böyle mutlu olmuşken artık ! Ah sağ olun, siz, sevgili kız, beni ilk seferinde uzaklaştırmadığınız artık yaşamımda iki gece olsun yaşadım diyebileceğim için !
Bazen yanıbaşımızda yaşanan felaket ve/ya mucizelere nasıl kör kalabildiğimiz sorusu, kahrolası bir bilmece olarak asılı duruyor kafamın üstünde…
Kötülük yapan ruhunun derinliklerinde kötülüğe maruz kalandan daha mutsuzdur, ona acırım, ama ondan nefret etmem.
