Önceden doğum günlerimde hep bi beklentim olurdu içimde büyük bir heyecan olurdu işte kim ilk yazacak, kim kutlayacak, kimin aklına gelecek.. Şimdi ise sadece hayata bir yıl daha veda etmenin hüznünü yaşıyorum. Her ne kadar büyümek istemesem de zaman bana inat hızla ilerliyor. Eskiden romantize ettiğim doğum günüm şu an sadece içimi burkuyor. Yine de hoş geldin yeni yaşım. Eğer bi dilek dilemem gerekiyorsa da umarım atanırım.
Adalara gidelim seninle. Sen denizi ben seni seyredeyim. Sonra uzan dizlerime anlat bana tüm neşeli hayallerini. Rüya olmasın artık bu dilek.
Ver elini şimdi kaçalım buralardan.
Şimdi sen gidiyorsun ya,
herkes sana benzeyecek.
Bahçe kapısından sızdılar,
Aralık kalmış neresi varsa hayatımın
Bünyede bastırılmamış ne
kadar eşyam varsa orada
Daha asitli bir yalnızlık için
dilek tutuyorum şarkılara,
Sıradaki benim şansıma diyorum,
haberler başlıyor birden
Benden hazin biçimde bahseden...
Kumsalların istenmeyen
kaç kum tanesi varsa
Önde gideniyim her tazyikli alkışta.
Zayi makamında bestelenmiş
yazılar kaldı avluda,
Gitme diye yalan bile söylerim.
Yerini söylerim ne saklamışsam kal diye.
Bu yazı serin tutalım diye,
çıplak tenlerde gece yarısı
Tatlı bir soğukluk olsun diye.
Her sevişme, aramızdaki
her üryan gelişme...
Hem gidenedir bu şiir hem gelecek olana,
O da biraz oyalanıp gider nasılsa.
Hep haberler başlayacak biliyorum,
Hangi şarkıyı seçsem şansıma.
Istanbul Ve GidişŞiir
Her gidiş bir parça İstanbul taşır içinde, ya da her İstanbul bir gidiş barındırır sırrında..."
Kalbimin ve kalemimin yollarının İstanbul’la kesiştiği o demlerde, yıllar evvel satırlara döktüğüm ve sesimle ruh üflemeye çalıştığım "İstanbul ve Gidiş" adlı şiirimi, siz değerli edebiyat dostlarının beğenisine ve kalbine sunuyorum. Şiirle, esenlikle ve İstanbul’un bitimsiz ilhamıyla kalmanız dileğiyle… Keyifli dinlemeler.
youtube.com/watch?v=QTYSiek...
İSTANBUL VE GİDİŞ
Terk ettiğin şehir İstanbul olmasaydı,
Kaldıramazdım gidişini.
Gidişinle bağı çözülen dizlerime
Destek olmasaydı Beyoğlu’nun sarhoşları,
Yine kucaklardı Sultanahmet’teki bahçe.
İstanbul en büyük sır arkadaşın;
Saklar Boğaz’ın sularında,
Sel oldu mu gözyaşların.
Ezanlar bastırır,
Hıçkırığa dönünce ağlamaların;
Duyurmaz kimseye, incittirmez gururunu.
İstanbul terk etmeyen sevgilidir;
O kadar geniş yüreği...
Çan istersen kilise olur,
Haham istersen havra;
Ya da istersen bir kubbenin altını,
Mavi mavi döner etrafında.
Mest eder seni;
Ne çan kalır ne haham,
Hepsi bir bedende can olur.
Geçmediyse içindeki o yara,
Hazırsın demektir büyük imtihana.
