"Dua, insanın aczinin ifadesi değil ki utanılacak bir şey olsun. Bilakis insanın her zaman varlığın maneviyat merkezi ile bağını kurar; ruhu çamur seviyesinden kemale ve yüceliğe çıkararak insanı günlük hayatın çalkantılarından uzaklaştırıp yücelere çıkarır. " der Carrel.
Bütün bu kitaplarda çevre, dönem, kişilerin giysileri hakkında tek bir söz edilmemesini kınıyorlardı. Sadece aşk ilişkileri ele alınıyor, dünyada sanki başka bir şey yokmuş gibi hep duygulara yer veriliyordu!