“Şimdi tatlı bir boşlukta kalmış duygusu almıştı onun yerini; çevremde olup bitenlerden hiç etkilenmiyor, kimsenin beni görmemesinden sevinç bile duyuyordum… Hiç bir kara bulut yoktu ruhumu karartan. Düşüncelerimin uzanabildiği en son noktaya dek ne bir huzursuzluk, ne de tatmin olunmamış bir istek ya da tutkunun verdiği rahatsızlık vardı… Kendimi her şeyden uzak bu nedenle de mutlu hissediyordum.”
“Şu son bir kaç ayda yaşamım niye bu denli güçleşmişti? Bir zamanlar benim de güldüğüme inanamaz olmuştum. En ufak, akla gelmeyecek acılar iliklerime işlemişti. … Nedenini anlamıyordum. Neydi bende eksik olan?”