Nefise Şevval
@dilhunefise
Tanıdıkça insanları, seveceksin yalnızlığı.
Oblomovluk
Ruhsal bunalım mı yoksa bir amaç arayışı mıdır Oblomovluk? Yoksa hepsinin ötesinde yalnızca tembellik belası mıdır?
Bu roman günümüz gerçekliğinde bana hiç de yabancı gelmedi. Şimdilerde çoğu insan Oblomovluk furyasına kapılıp bilinmezliğe doğru savruluyor. Üstelik elinden gelebilecek ihtimaller ve fırsatlar karşısına çıksa bile başka başka nedenleri sorumlu tutup en güzel yıllarını heba ediyor.
Çözümü var mıdır ve nedir bilinmez ama Oblomovluk'un göz göre göre intihar etmek olduğu kesin.
Reklam
Mai ve Siyah GökyüzüneEdebiyat
Her insanın hayatının belli bir dönemi kitapta bahsedildiği gibi mai (mavi) gökyüzüne ümit dolu bakarak, sevgiyle ve hevesleriyle hayal kurarak geleceğe iyimser yaklaştığı bir dönemi olur. Veya bunu ara ara belli dönemler içinde de yaşayabilir. Fakat Ahmet Cemil'in yaşadığı gibi bir hayat sürenler, gökyüzü maviyken siyaha bulananlar ve siyahlıkta yaşamaya mahkum kalanlar için kitaptan alıntıladığım söz tam da buna işaret edecektir:
"Demek hayat dedikleri şey böyle sonuna kadar dehşetli darbeler toplamakla geçecek."
Hangi darbeyle yıkılır insan? Veya yıkılması için kaç darbe gerekir? Bazen insan yaşadığı imtihanın hayatının en vurucu darbesi sanır. Yıkıldım sanır, yaşayamam sanır. Fakat bir şeyler, birileri ve birkaç emel insanı yakasından tutar ve yaşamaya iter. İşte tam da o zaman zordur hayat. Devam etmek zorunda olduğunu hissettiğin an yüklerin daha da ağır gelir. Seni bağlayanlarla hayatın arasındaki ilişkiyi iyi çözümlemek gerekir ki, bir nebze olsun kolaylaşsın ve az da olsa ışık tutabilsin siyaha dönüşen gökyüzüne.
Aşka karşı saygılı, bir o kadar da gerçeklere kör...Aşk
(Spoiler)
Sevdiği kadının gönlünde açtığı yaralardan bihaber olan Felix, sevdiğinin son kez alnına kondurduğu öpücükten sonra geriye kalan tüm hayatında kendini suçlayacak mıydı? Bunu merak ediyorum.
Acılarla dolu, itilip kakılmış bir ruha sahip; körpe, zayıf, çelimsiz, tutunacak ve ruhunun kapılarını açacak bir liman arayan Felix, vadinin uçsuz bucaksız güzelliği karşısında onu tek büyüleyen, vadinin Zambak'ı olarak adlandırdığı Kontes Henriette'ye tutulmuştu. Kontes'in yaşça büyük, evli ve çocuklu olması, onun duygularına kilit vuramamıştı ve kendini, onu ilk gördüğü andan itibaren aşkının engin sularına bırakmıştı. Ne kadını suçlu duruma, ne de kendisini böyle yasak bir aşka sürüklemek istemeyecek kadar aşkına saygılı bir aşıktı. Ama zavallı aşık, Kontes'in aşkının kendi aşkı gibi tutkuyla dolu olmasını beklerken, alabildiği tek şey anne şefkati ve sevgisi oluyordu. Bilmiyordu ki, aslında Henriette'nin kendisini delice ve çok da masumca şekilde büyük bir aşkla sevdiğini; fakat yaratıcının buyruğu üzerine ve insanlar arasındaki erdem etiğine yanlış bir hareket etmeme isteği Henriette'nin gönlünde daha baskın geliyordu. Bu yüzden kocasının, çocuklarının, bütün vadinin baskıları, sorumlulukları, hastalıkların çaresizliğinin vermiş olduğu o derin ızdırapları kendi içinde yaşarken, aynı anda Felix'e duyduğu aşkını kor gibi kalbinde yaşıyordu. Ve o şekilde de öldü. Ölmeden önce, belki de ölümünden sorumlu olan Felix'in, bir başka kadına bedenini ve sahte duygularını teslim ettiğini bildiği için yüreğine aldığı büyük darbelerle, can acıtıcı kıskançlıklarla ve yaşadığı onca zorluklara karşı büründüğü umursamaz tavırlarla kısacık bir vakit yaşamayı sürdürmüştü. Çektiği onca sıkıntıya rağmen aldığı en büyük darbenin ve içinde yer edinen en büyük yaraların sahibinin Felix
Güzellik geçiciydi, ruhunun kibrine aldandın.Dorian Gray
Güzelliğine, gücüne, olanaklarına, belki şansına, belki sahip olduklarına güvenir insan. Dorian da öyle güvendi. Hatta kendi güzelliğine ve gençliğine olan güveni ve inancı öyle kuvvetliydi ki, gerçekleri göremeyecek kadar kör; doğruları inkar edecek kadar da inatçıydı.
Kibrine teslim olup, ruhunu kirletmeyi seçmek, sahip olduğun ve böylelikle sonsuza kadar süreceğine inandığın şeyin seninle kalması için en kolay çıkış yolu mudur? Yoksa bu bir çeşit yolunu ve kimliğini kaybetmek demek midir?
Sen kendine aittin.Martin Eden
İnsan kendisini ait hissettiği yerde bulunmalı, kendi sınıfına, yaşantısına ait hissettiği insanlarla bir arada kalmalı. Farklı dünyaların getirdiği insanlar, farklı toplumlar, farklı toplumsal sınıflar yalnızca belirli şeylerde ve bir yere kadar iletişimde olur; o sınırı geçtikten sonra ise birtakım anlaşmazlıklar ve üstünlükler baş gösterir.
Martin Eden, iki sınıfı da yaşayan, tecrübe eden ve iki sınıfın da farklılıklarını derinden hisseden, genç bir adam.
Ruth ise, onun aşkı; fakat Martin'in içindeki düşünce fırtınalarını, yaşadıklarına dair hislerini anlayamayacak kadar akılsız, onun gözlerindeki yorgunluğu, bütün imkansızlıklarına rağmen Ruth için debelenişini, sırf onunla evlenebilmek için olan tüm çabasını göremeyecek kadar kör bir kadın.
Ruth ve Ruth gibi olan tüm kadınlar... Hiç bir zaman mutlu olamayacaksınız. Sizin için çabalayan, emek gösteren, değer veren bir erkeği anlayamamak; ona hak ettiği sevgiyi verememek sizin kabahatiniz olacak tüm ömrünüz boyunca.
Son sözüm ise Martin'e olacak... Yapmamalıydın. Kendini ait hissettiğin hiç bir yer yoksa bile sen kendine aittin. İnsan, aslında kendisine aittir. Ne bir yer, ne bir kimse... Hiç bir şeyin, hiç kimsenin olmasına gerek yok. Herkesten, en uzak en ücra köşede kendinle kalabilirdin. Oysa sen kaçmayı tercih ettin.
Reklam