dilşah arıç
@dilsaharic
Şu anda okuduğu kitap
Fatih Harbiye, Cumhuriyet’in ilk yıllarında toplumun yaşadığı Doğu–Batı çatışmasını bireysel bir kriz üzerinden ele alıyor. Bu çatışmanın odağında ise romanın başkarakteri Neriman bulunuyor; o yalnızca bir aşk üçgeninin değil, aynı zamanda kültürel kimlik bunalımının da merkezinde yer alıyor. Sürekli bir kararsızlık içinde, hangi yolu seçeceğini bilemeyen Neriman’ın durumu, birey için yalnızca bir tercih sorunu değil, Batılılaşmayı yanlış anlama sorununun temsilidir. Neriman, Batı’yı (Harbiye’yi) kültürel derinliğiyle değil, sadece eğlencesi, modası ve sosyal yaşamıyla özdeşleştiriyor. Bu biçimsel hayranlık ile ailesinin ve çevresinin temsil ettiği geleneksel değerler arasındaki gerilim ise kararsızlığının temelini oluşturmuş.
Neriman’ın iç dünyası, Peyami Safa’nın psikolojik betimlemeleriyle öyle canlı aktarılmış ki okur olarak tereddütlerini hissetmemek mümkün değil. Ancak dönüşümü, özellikle son bölümlerde, biraz hızlı ilerliyor gibi geldi. İç çatışmalar uzun süre ağır ağır işlenirken bir noktada aceleyle çözülüyor gibi. Ben açıkçası yaşadığı değişimin derinliğini tam olarak hissedemedim. Finaldeki toparlanma da aynı şekilde biraz yüzeyde kalmış gibi. Belki daha uzun ve aşamalı bir çözülme, romanı daha etkileyici kılabilirdi. Aslında yüzeysel olduğunu romana bir eksiklik atfetmek için değil; hikayeyi beğendiğim ve biraz daha uzun soluklu olmasını istediğim için dile getirdim.
Macit ve Şinasi karakterlerini ise başlangıçta klişe ve yetersiz buldum. Acaba bu karakterlere daha fazla bireysel derinlik mi eklenmeliydi diye düşündürdü. Ancak romanın kurgusunda birey olmaktan çok, romanın ana çatışmasında sembolik işlev gördükleri için anlatım açısından gayet yeterliydiler. Romanın geçtiği İstanbul ise adeta ayrı bir karakter gibiydi. Fatih’in geleneksel yaşam tarzı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Neriman sustu. Çatalı hafifçe tabağın kenarına bıraktı. Lokmaları ağır ağır çiğniyordu. Boğazına bir şey tıkandı. Öksürdü, su içti, ağlamak üzereydi ve kendini tuttu, başını kaldırdı, fakat gözlerini masa ortasından ayırmayarak, titrek bir sesle:
- Gülter, dedi, ben de vazgeçtim zaten...
Şinasi kahveye gidip oturdu.
Daima "pasif" dövüşüp yenmesini isteyen bir mizacı vardı. Hücumu ekseriya karşı tarafa bırakarak sarsılmaz ve sesiz bir müdafaa ile muzaffer olmayı sevenlerdendi.
Ah, insanlar niçin her şeyi anlayamıyorlar? Beş dakika ,on dakika, yarım saat kendilerini unutsalar, kendilerini karşılarındakinin yerine koysalar, tam onun gibi -fakat hiç eksiksiz ve tam- onun gibi duysalar, her şey ne kadar yerli yerinde olacak. Hayır! İllâ ki zıddiyetler, öfkeler, yanlış anlaşmalar, kıskançlıklar, inatlar, şüpheler, hâkim olmak arzuları...