“İnsanlara olduklarından başka gözlerle bakmakta ısrar edişime içerliyordum.Yirmi dört yaşına geldiğim halde hala çocukluğumun saflığından kurtulamamıştım.”
“Ben sadece fazlasıyla ciddiye almıştım, küçükken babamın bana birini üzdüğümde söylediği o sözü. “Kendini karşındakinin yerine koy” ve ilk başlarda bunu o kadar çok yapmıştım ki, bir gün dönüş yolunu yani kendimi bulamadım.”
“Sorarlarsa, ''Ne iş yaptın bu dünyada?'' diye, rahatça verebilirim yanıtını: Yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyar insanın arasında doğdum. Ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından...”
"Bu yarasanın seni çok sevdiğine inanıyor musun?"
"Evet,seviyor."
"Yürekten mi?"
"Bundan hiç kuşkum yok."
"Öyleyse arkandan geleceğine inan. Ortaya çıkmakta gecikebilir. Yine de bir gün seni kesinlikle bulacaktır."