Karanlık ile Aydınlık Arasındaki O İnce Çizgi: Distimi
Ölmek İstiyorum Ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum", ağır bir depresyondan ziyade, hayatın içinde kronikleşmiş bir mutsuzluk ve kaygı durumu olan "distimi" üzerine muazzam bir içgörü sunuyor. Yazarın kendi seans kayıtlarından oluşan bu eser, klişe kişisel gelişim kitaplarının "pozitif ol" baskısından çok uzak. Tam aksine, kusurlarımızla ve karanlık yanlarımızla barışmanın kapısını aralıyor. 
Baek Se-hee
Kitap boyunca yazarın kendisiyle çelişmesini, hem her şeyden vazgeçmek isteyip hem de en ufak bir zevke (tteokbokki) tutunma çabasını izliyoruz. Bu çelişki aslında modern insanın ta kendisi. Akıcı, düşündürücü ve her şeyden önemlisi "yalnız değilmişim" hissi veren, psikolojik derinliği olan bir günlük niteliğinde.
Baek Se-hee
Kitap boyunca yazarın kendisiyle çelişmesini, hem her şeyden vazgeçmek isteyip hem de en ufak bir zevke (tteokbokki) tutunma çabasını izliyoruz. Bu çelişki aslında modern insanın ta kendisi. Akıcı, düşündürücü ve her şeyden önemlisi "yalnız değilmişim" hissi veren, psikolojik derinliği olan bir günlük niteliğinde.
Baek Sehee’nin kitabı yazma nedenini kısa cümle ile özetleyeyim. “ Bu kitap distimi ya da bir diğer adıyla ısrarcı depresif bozukluğum ( daimi ve hafif bir depresyonda olma durumu) için aldığım terapinin bir kaydı niteliğinde. “
Aslında yazar biraz da kendisi gibi hisseden ama duygularını anlamlandıramayan insanlara bu kitap ile ışık tutuyor. Terapisti için yaptığı görüşmeleri kaydediyor ve hatırladığı kadarı ile de yazıya döküyor. Biz de kitabın başından sonuna kadar psikiyatrist ve onun diyaloglarını okuyoruz.
Her ne kadar kişiye özgü bir kitap olsa da bazı insanların da kendine atfedeceği cümleler olduğuna ve kendinden kitapta bir şeyler bulacağına eminim.
İyi okumalar.
Reklam
ÖLMEK İSTİYORUM AMA TTEOKBOKKİ DE YEMEK İSTİYORUM1000Kitap
Çok sefer karşıma çıkan bu kitabı, yazarımız Baek Sehee'nin 2025 yılında 35 yaşında vefat haberini öğrendikten sonra, özellikle okuma listeme almıştım. Baek Sehee uzun yıllar distimi (süreğen depresyon) ile mücadele ettikten sonra psikiyatr terapilerine katılıyor ve terapi sırasında doktorun iznini alarak konuşmaları ses kaydına alıyor ve ses kayıtlarından bu kitap ortaya çıkıyor. Ağır depresyon nedeniyle bu kadar mutsuz olan birinin nasıl olurda canı sürekli acılı, bol baharatlı tteokbokki yemek ister sorusu kitabımızın adı olarak karşımıza çıkıyor. Zihinsel olarak adını koyamadığımız durumların, ortaya çıkardığı mutsuzluk duygusundan kurtulmak için yemek yemek ve uyumak gibi ilkel yöntemlerin güvenli liman olduğu anlatılır. Kitap bir kişisel gelişim kitabı olarak ele alınırsa çok başarılı sayılmaz. Ancak yazarımızın yaşadığı sıkıntıların açık yüreklilikle dile getirdiği bir dertleşme kitabı olarak ele alabiliriz. Bu arada yazarımızın ölüm nedeni ailenin mahremiyeti açısından resmi makamlar tarafından paylaşılmamıştır. Ailesi tarafından yazarımızın organları bağışlanarak beş kişiye umut olmuştur.
Genelde terapi kitaplarında sözü hep terapistler alır. Seanslar onların gözünden anlatılır, danışan bir yerde arka planda kalır. Bu kitapta ise tam tersi oluyor. Terapi sürecini bu kez danışanın kendisinden okuyoruz. Üstelik kurguya sığınmadan, süsleyip gizlemeden… Baek Se-hee kendi terapi sürecinde yaşadıklarını olduğu gibi anlatıyor.
Distimi, yani gülümseyen depresyonla mücadele eden Se-hee, psikoterapi sürecini adım adım, bütün kırılganlığıyla paylaşıyor. Dışarıdan bakıldığında her şeyi yolunda giden bir hayatın içinde, insanın kendiyle verdiği o sessiz mücadeleyi birlikte deşiyoruz. Güçlü görünen birinin iç dünyasında biriken zor duyguları, bastırılmış düşünceleri ve bitmek bilmeyen sorgulamaları yakından hissediyoruz.
Terapi sayesinde hayatın sadece siyah ve beyazdan ibaret olmadığını, arada kocaman bir gri alan olduğunu fark eden yazar, tam da bu alanlarda yaşamanın ne demek olduğunu düşündürüyor bize. İyi görünmek için takılan maskeler, “başkaları ne der” kaygısıyla şekillenen davranışlar, gündelik hayatın içinden geçen küçük ama ağır duygular… Hepsi kitapta büyük iddialar olmadan, saklanmadan, olduğu gibi duruyor.
Yazarın ikinci kitabı yayımlanmış olsa da kendisi bir süre önce hayatını kaybetmiş. Ölüm nedeni paylaşılmadı diye biliyorum. Bu bilgiyle kitabı okurken satır aralarındaki yorgunluk ve kırılganlık çok daha derinden hissediliyor.
“Ölmek İstiyorum Ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum” – Baek Sehee
Bu kitabı kızımın önerisiyle aldım. Kitaplığında yer alan kitaplardan biriydi. İtiraf edeyim ismi çok dikkat çekici olduğu için merak ettim ama içerik konusunda biraz önyargılıydım. Okuduğumda ise bu önyargının yersiz olduğunu fark ettim.
Baek Sehee, kişisel depresyon deneyimini psikiyatristiyle yaptığı seanslar üzerinden anlatıyor.
Dili sade, akıcı ve yormayan bir anlatımı var. Kurgu okur gibi değil, sanki birinin hayatına sessizce tanıklık ediyormuşsunuz hissi veriyor.
Kitap
• Depresyonun insan hayatındaki etkilerini,
• Geçmişin bugünü nasıl şekillendirdiğini,
• Aile faktörünün önemini,
• “İyi” görünsek bile iç dünyamızın bambaşka olabileceğini çok yalın bir şekilde ele alıyor.
Okuma sonrası Kore kültürüne dair merakım arttı. Kitabın ismine ilham veren Tteokbokki bile bu yolculuğun küçük ama sembolik bir parçası gibi kaldı aklımda. Baek Se-hee Pirinç keki olarak geçen Tteokbokki Kore de sevilen bir yemek.
Ancak kitabı bitirdikten sonra öğrendiğim bir bilgi, metni zihnimde daha da derinleştirdi.
Yazar Baek Sehee’nin, 2025 yılı ekim ayında henüz 35 yaşında hayatını kaybetmiş olması…
Uzun yıllar süren de bir “distimi (süreğen depresyon)” ile de mücadele ettiği yazılmış.Ölüm nedenine dair net bir bilgide yayınlanmamış.
Bunu öğrenince, satırların ağırlığı ve samimiyeti çok daha anlam kazandı.
Yormayan ama düşündüren, kısa sürede bitirilebilecek, özellikle pazar okumaları için önerilebilecek bir kitap.
Hayatın ne kadar kırılgan ve öngörülemez olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
“Hayat her zaman istediğimiz gibi akmıyor belki de mesele onu kontrol etmek değil, olup biteni fark ederek yaşamayı öğrenmek.”
tavsiye edilir.
Baek Se-hee Pirinç keki olarak geçen Tteokbokki Kore de sevilen bir yemek.
Ancak kitabı bitirdikten sonra öğrendiğim bir bilgi, metni zihnimde daha da derinleştirdi.
Yazar Baek Sehee’nin, 2025 yılı ekim ayında henüz 35 yaşında hayatını kaybetmiş olması…
Uzun yıllar süren de bir “distimi (süreğen depresyon)” ile de mücadele ettiği yazılmış.Ölüm nedenine dair net bir bilgide yayınlanmamış.
Bunu öğrenince, satırların ağırlığı ve samimiyeti çok daha anlam kazandı.
Yormayan ama düşündüren, kısa sürede bitirilebilecek, özellikle pazar okumaları için önerilebilecek bir kitap.
Hayatın ne kadar kırılgan ve öngörülemez olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
“Hayat her zaman istediğimiz gibi akmıyor belki de mesele onu kontrol etmek değil, olup biteni fark ederek yaşamayı öğrenmek.”
tavsiye edilir.Rehber Değil Bir Anlaşılma Hikayesi1000k
Bu kitapta yazar Baek Sehee, distimi (hafif seyreden ama kronikleşmiş depresyon) ile mücadelesini, psikoloğuyla yaptığı seans kayıtları üzerinden bize aktarıyordu fakat kitabın sonlarına doğru kendi iç dünyasındaki farkındalıklarını ve çıkarımlarını paylaştığı kısımları, psikoloğuyla olan konuşmalarından daha açıklayıcı ve anlamlı buldum, bu bölümde kendi içinde bir kabulleniş ve anlamlandırma evresine dönüşüyor gibiydi.
Genel akışında özsaygı düşüklüğü ve buna bağlı olarak çevresiyle yaşadığı tatsız durumlarda anlamlandırdığı hep yada hiç davranış dürtüsüyle mücadelesinden bahsediyordu.
Bu kitap nasıl iyileşilir rehberi değil fakat bazı insanların iç dünyasından parçalar bulabileceği ve farkındalık oluşturmasını sağlayacak bir kitap bence.
Son olarak yazarın yakın zamanda beyin ölümünün gerçekleştiği ve ailesinin onayıyla organlarının bağışlandığı haberini okumuştum. Kendi yaşam mücadelesini kazanamamış olsada umarım huzurla uyur… 
Hygge Book 
Ölmek İstiyorum ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum Baek Se-hee
Hygge Book Ölmek İstiyorum ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum Baek Se-heeReklam
Reklam