Keyifli okumalar... Bir daha düşündüm de lafın gelişi yani1000Kitap
Konusuna hiç dokunmadan yorumumu yazıp neyi sevip sevmediğime değineceğim.
Serinin ilk kitabı tam istediğim gibi bitmemişti ama gizem kısmı o kadar hoşuma gitti ki, hemen ikinci kitaba geçtim. Her bölüm sonunda oklar farklı birini hedef gösterince bir an önce sonuca ulaşma heyecanı beni rs'den çıkardı sanırım. (Lütfen öyle olmuş olsun).
Bu kitapta en sevdiğim şey, o tanıdıklık hissiydi. Eve dönme hissi.. ara vermemiş bile olsam aynı kşilerle yeni maceralar yaşamak yeniden toplanmak çok güzeldiii. Uzun bir seri olunca bir noktadan sonra ekibin bir üyesi gibi hissediyorsun kendini. Adam Fawley ve ekibinin her şeyi okurla birlikte çözmeye çalışması da en sevdiğim detaylardan biri. Daha önce ya muhtemel katilin gözünden ya da kurban tarafından anlatılan polisiye kitaplar okumuştum ama burada hiçbir şeyi bilmeden, ipuçlarını karakterlerle birlikte toplamak bambaşka bir keyifti. Bundan sonra polisiye tercihlerimi kesinlikle dedektif gözüyle anlatılanlardan yana kullanacağım. Bu yeni bir keşifti benim için onun dışında Quinn beni çok sinirlendirdi:D Aşırı gıcık oldum. Cevap en nefret ettiğim karakter olduğu için mutluyum. Ama çok fazla ters köşe oldu cevabı asla tahmin edemedim. Kim olabilir diye kafayı yesem de üzerine düşünemedim çünkü vakit kalmıyordu buna. Sürekli bir şeyler bulunuyor ve her yeni bilgi bir önceki teoriyi çürütüyordu. O yüzden heyecan son sayfaya kadar sürdü.
Kitabın en sevdiğim yönlerinden biri de gerilim ve merak unsurlarını öyle bir dengeyle sunması ki, rahatsız olmadan okuyabiliyorsun. Normalde polisiye kitaplarının gerilimi beni rahatsız eder, hatta çok sinirimi bozar ama Adam Fawley’e o kadar çok güveniyorum ki, cinayetler, şüpheliler, karanlık olaylar oluyor ama içinizi yemiyorsunuz; sadece merak ediyor, dedektifle birlikte çözümü