Ona karşı kendimi anne/baba gibi hissediyordum ve “kızımın” büyüyüp evden (divanımdan) ayrılmaya hazırlandığını görmek beni heyecanlandırıyordu.
geceleri heceleyerek söktüm
gldım yedeğimdeki kelimeleri
ışığa tuttum içimi loş tutan nesneyi
Yunus’un yaşına geldiğimde
dünyayı aşk, imkânsızı erkek bildim.
kelimelerle dokundum dünyanın hallerine
dokunulmazlığım kalktı
kendi şiirimde
kendi Divan’ımdan
sürüldüm
git gide Fuzulî’nin
yaşına geldiğimde.
