Açlığın insanları intihara sürüklemesine asla izin verilmemelidir. Zira bu tür intiharlar, zenginlerin köpeklerine lezzetli et parçaları atmalarına izin veren bir medeniyetin en derin rezaletidir.
Londra için Ortadoğu'da kilidi, Arap İsyanı açabilecektir. Ancak başarı; isyana bütün Osmanlı Arap nüfusunun katılması ile İngilizlerin Mısır'dan hareketle, Emir Hüseyin'e lojistik destek vermelerine bağlıdır.
1914'te Cihan Harbi patlak verir. Ajanlar, Osmanlı'yı terk ederlerken, Almanya ile ittifak yapan Babıali, bir de cihad ilan eder. Entelijans'ın "ayaklanmalar senaryosu" ters tepmiştir. Bu defa Araplar, Halife'nin çağrısına katılırken, İngiltere bu mesajın sömürgelerindeki Müslüman halkları da ihtilallere sevk edeceğinden kuşkulanmaya başlamıştır.
İngiliz Dışişleri'ne göre Osmanlı, Ortadoğu'dan atılmalıydı. Ancak, mahalli liderlerden kime yatırım yapılmalıdır? Bir kere, Kuveyt emiri Mübarek el Sabah yanlarına çekilmelidir. Ama ya Arabistan'da? Necid'de Suud, Hail'de İbni Raşid, Hicaz'da Emir Hüseyin, Yemen'de İmam Yahya arasındaki rekabette Entelijans kime yaklaşmalıdır?