Ne yazık ki kötü bir zamandayız;ne zaman duadan ve dua etmekten söz açılsa, zihnimizde oluşan çağrışım,duanın gerçek anlamını anlamaya engel olmaktadır. Genellikle ya dua edip amel etmeyen, ya da amel edip dua etmeyen nice insanlar görmüşüzdür.
Dua, kendi benliğinin zindanına düşmüş, zindanda olduğunun farkına varmış, oradan kurtulma isteğine duyduğu aşk kendisini kararsız hale getirmiş bir insanın kaygısının ve ızdırabının tecellisidir. Dua, yalnız kalan ruhun ve yalnızlığın tecellisidir. Yalnız ruh ve yalnızlık kavramı, birinin bir şeyden uzak düşmesi anlamınadır. Bundan dolayı yalnızlık kimsesizlik demek değildir;aksine ayrılık anlamınadır.