"Bazen bu şarkı beni çok hüzünlendiriyor. Neden bilmem, kendimi sık ağaçlı bir ormanın ortasında amaçsızca dolaşırken hayal ediyorum. Yalnızım, soğuk ve karanlık; kimse beni kurtarmaya gelmiyor."
Herkes kendi çapında mutlu görünüyordu. Gerçekten mutlu muydular, yoksa sadece bu izlenimi mi veriyorlardı bilemiyorum. Ama bir şey varsa, eylül sonunun bu güzel ikindisinde herkes mutlu gözüküyordu. İçimi tanıdık olmayan bir yalnızlık duygusu kapladı, çünkü bu görüntünün dışındaki tek kişi benmişim gibi hissediyordum.
Konuşmak istiyor ama beceremiyorlardı. Gözleri dolmuştu. İkisi de solgundular ama bu solgun yüzler, yeni bir geleceğin şafağında olmanın sevinciyle, hayatlarının güvencesini bulmuş olmanın rahatlığıyla parlıyordu. Aşk, onlara can veriyordu.