Fyodor Dostoyevski’nin Suç ve Ceza’sı, bir cinayet hikâyesinden çok insan vicdanının romanıdır. Raskolnikov, “üstün insan” düşüncesiyle işlediği suçu aklıyla savunmaya çalışsa da, vicdanı onu adım adım çöküşe sürükler. Dostoyevski, yoksulluk, kibir ve inanç temaları üzerinden insanın iç hesaplaşmasını ustalıkla işler. Romanın en güçlü mesajı şudur: En ağır ceza, mahkemenin değil, insanın kendi vicdanının verdiği cezadır