Eveet kitabı okurken duyduğum vicdan azabım eridi gitti :) Neden mi? Şöyleki ben bebeğimi öncelemiyorum yani yaşantımı ona göre değil onu yaşantıma uyarlıyorum. Tabi bazı kemik yapıları değiştirmeden :) ona kahvaltı hazırlarken kendime de hazırlıyorum beraber yiyoruz. Aslında bunu yaparken kendimi suçlu hissediyordum. Önce bebekle ilgilenmem gerekiyor diye söyleniyordum. Bu kitap tam da bunun için çıkmış karşıma. Mutlu anne babalar bebeklerini de mutlu ederler. Ve bebekler de böylece dünyaya karışır bir yer edinir :) Öncelikle ben olmalıyım ki benim ışığımda bebeğim gelişsin :) Teşekkürler Cüceloğlu. Rahmetle..
Öğretmen olmak; Hayatlara iz bırakmak..
Öğretmenlik hayatım boyunca yüzlerce öğrencinin hayatına dokunma fırsatı buldum. Kimi zaman bir öğrencinin gözlerindeki heyecana ortak oldum, kimi zaman sessizce yardım bekleyen bakışlarında kendimi buldum. Yıllar içinde öğrendiğim en önemli şeylerden biri, öğretmenliğin yalnızca ders anlatmak olmadığıydı. Doğan Cüceloğlu’nun Öğretmen Olmak kitabını okurken de bu düşüncemin ne kadar doğru olduğunu bir kez daha hissettim.
Kitabın ilk sayfalarından itibaren kendimden izler buldum. Mesleğe yeni başladığım yıllar aklıma geldi. Elimde ders planları, zihnimde büyük idealler vardı. Her şeyi eksiksiz yaparsam iyi bir öğretmen olacağıma inanıyordum. Ancak zamanla fark ettim ki öğrencilerimin yıllar sonra hatırladığı şey anlattığım konular değil; onlara nasıl hissettirdiğim, onları ne kadar anladığım ve değer verdiğimdi. Cüceloğlu’nun satırları da tam olarak bu gerçeği hatırlatıyordu.
Kitabı okurken yıllar önceki bir öğrencim gözümün önüne geldi. Derslerde pek konuşmayan, çoğu zaman arka sıralarda oturan bir öğrenciydi. Akademik başarısı çok yüksek değildi ama bir gün teneffüste yanıma gelip sadece kendisini dinlediğim için teşekkür etmişti. O gün bunun ne kadar önemli olduğunu tam olarak anlayamamıştım. Bugün dönüp baktığımda, öğretmenliğin bazen bir konuyu öğretmekten çok bir çocuğun kendisini değerli hissetmesini sağlamak olduğunu görüyorum. Doğan Cüceloğlu da kitabında bu insani bağı öylesine samimi bir şekilde anlatıyor ki, okurken kendi öğrencilerinizle yaşadığınız anılar bir bir zihninizde canlanıyor.
Kitabın beni en çok etkileyen yönlerinden biri, öğretmenin önce kendisini tanıması gerektiği düşüncesiydi. Çünkü sınıfa yalnızca bilgilerimizle değil; kişiliğimizle, değerlerimizle ve hayata bakışımızla giriyoruz. Bir öğrencinin özgüven kazanmasında, hayal kurmasında ya
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İlk ama son değil..1000Kitap
Doğan hoca, bizim aile kitaplığımızda hep yer edinse de hiç fırsat olup da onun kitaplarından birisini okuyabilme fırsatı edinememiştim. Belki de onları okuyup algılayabilecek yeterli olgunluğa ve kapasiteye ulaşamadığım için.
Mış Gibi Yetişkinler bu nedenle benim rahmetli hocamızdan okuduğum ilk kitabı. Ve yine bu nedenle bir anda Timur ve Yakup hoca karakterlerinin içine, sohbetlerine dahil olunca bir dumura uğradım. Ancak öğrendim ki aslında bu iki başrol karakter Doğan hocanın "Gerçek Özgürlük" kitabında da yer ediniyor.
Yakup hoca ve Timur'un sohbetleri bütün kitabı oluşturuyor diyebiliriz. Şöyle ki Timur, Hatice teyzesinin evinde bir süreliğine kalmakta. Hatice teyzesi, eşi Recep Bey, ergenlik çağına yeni giren kızları Ayla ve yedi yaşındaki oğulları Erol ile beraber yaşıyor. Timur öncesinde zaten Hatice teyzesinin ve Recep eniştesinin kendi aralarındaki ve çocukları ile olan iletişimdeki sorunları gözlemliyor. Ancak bir gün teyzesi oğlunu yok yere dövdüğü zaman bütün bu gözlemlerini paylaşmak için hocası Yakup'a gidiyor. İkisi arasındaki sohbetler bu şekilde başlıyor. Ve ilk kavramı öğreniyoruz: Yetişkin Çocuklar. Yetişkin çocuk, bedenen geliştiği halde duygusal olarak gelişemeyen insanları ifade ediyor. Ve bu çocuk kalmış insanların hayatlarını, yaşam örüntülerini, aile sistemlerini, toplumla ve aile içindeki sistemlerini, ikili ilişkilerini Timur Bey'in ailesi üzerinden konuşuyorlar. Sonrasında ise çoğalıyorlar. Hatice teyzenin yeğeni de katılıyor onlara, yani Leman Hanım. Leman Hanım'da Eskişehir'den İstanbul'a gelmiş. Çünkü 8 ay önce evlendiği eşi ile bazı sorunlar yaşıyorlar. Eşinin evlenmeden önceki haline oranla çok değiştiğini, kendisine ve ailesine karşı olumsuz söz ve davranışlarda bulunduğunu anlatıyor. O da bu sohbetlerde kendisini anlatıyor ve
Okurken “Mış gibi” yaşanan anları, “mış gibi” yaşayan kişileri tekrar tekrar gözlerimin önüne getiren bir kitap oldu. Okuduğum her kitaba minik notlar düşmeyi ve hoşuma giden satırların altını çizmeyi severim. Yine dikkatimi celp eden bir çok cümlenin altını çizdim. Çok verimli bir okuma oldu.
Farkındalığım arttıkça kızdığım , üzüldüğüm noktalar da oldu elbette. Keşke dediğim kısımlar da..
Doğan Cüceloğlu’nun o her zamanki babacan, içten ve bilge tavrıyla, hayata, kendimizi keşfetmeye ve "kendimiz olarak" var olabilmeye dair sunduğu o muazzam rehberi içim ısınarak okudum. Deniz Bayramoğlu’nun sorduğu sorulara verdiği yanıtlarla yazar; başarının, mutluluğun, ilişkilerin ve en önemlisi de zorluklarla mücadele etmenin aslında içsel bir yolculuk olduğunu çok duru bir dille anlatmış. Yaşama sevinciyle dolmamı sağlayan, potansiyelimi keşfetmem için cesaret veren ve altını çize çize okuduğum, ömürlük bir başucu kitabıydı.
En çetin mücadelelerim kendi kendime yaptıklarımdır.Kendinizi açmak, ancak güven duyulan kişiyle yapılır. Herkesin psikolojik anlamda son derece duyarlı olduğu yaralı yerleri vardır .
