Kitap mı bitti yoksa ben mi bittim bilmiyorum. Bittikten birkaç dakika sonrasını kafamı yastığa gömüp okuduklarımı düşünmemle geçti. 'Bu olanlar gerçek miydi' diye düşünmekten kendimi alamadım. Evet hepsi gerçekti. Ve öyle bir güzellikte bitmişti ki umarım bütün Derin'lere Doruk olur, umut olur. Ne söylesem az kalacak o kadar eminim ki bundan. Saatlerce, günlerce konuşsak belki o zaman anlattıklarını, hissettirdiklerini az da olsa size aktarabilirim. Öyle 'derin' bir kitaptı çünkü. Arda Erel'in fikirlerini savunan biri olarak bu fikirlerin hepsinin bir kitapta ama apaçık anlatılması harika bir şeydi. Bunu anlamanız için okumanız lazım tabii. Kadın ve çocuk tecavüzleri, kadına verilen değer, ataerkil toplumlar, erkek olmanın zorlukları, kadın olmanın zorlukları ve daha birçok günümüz problemine değinilmiş bir romandı. Yavaş yavaş okudum çünkü bitmesini istemedim. Okurken kendime not aldım, altını çizdim bazı yerlerin, bazı yerleri de aklıma yazdım ki hiç çıkmasın aklımdan. Ben bir şey okudum ama kitap desem az kalacak. Bu kadar güzel bir kitabı yazdığın için çok teşekkür ederim. Umarım herkese umut olur. Yolunu açar Derin'lerin.
Bütün samimiyetimle söylüyorum, yüreğine sağlık! ️
"Her insanın bir öyküsü vardır ama her insanın bir şiiri yoktur"
Düşünüyorum da bir zamanlar ;
Susmak zorunda kalıyor olmak ne zordu.
"Ön yargılardan uzak
Eğilip içimize baksak."
Herkese , beklenen her yere aynı anda yetişmekten vazgeçiyor insan. Bir kere konuşan, ifade eden oldun mu, sanki hep bunu yapman gerekiyormuş gibi oluyor aslında böyle bir zorunluluğumuz yok.
Keşke herkes hiçbir durumu olmak zorunda olmasa, duygularına, isteklerine göre seslense anlaşılır olsa. Her zaman birilerine gerçek duygularımla bir şeyler anlatmaya çalıştım. Evet anlattım hakikatten ama baktım ki geçmişe tek yaptığım doğrusu olmayan insanlara anlatmak çabası. Sanırım ben hep bunu yaptım. Yanlış insanlara, yanlış yerlerde, yanlış zamanda doğru şeyler anlatarak anlaşılırım sandım. Yanıldım..
Sonra sustum, susmak zorunda kaldım.
Sonuç mu; içime atan, ne istediğimi bilmeyen, en son beni ne mutlu ettiğini bile hatırlamayan, olaylara karşı tepkisini kaybetmiş, sabah işe giden akşam aynı yolu kullanarak evine gelen ve haftalar geçsin, aylar bitsin diye kendini hayatın akışına bırakan o amaçsız insanlardan oldum.
Neydim ben sahiden?
Nasıl bir hayat istiyordum, bu muydu gerçekten?
Bazen ipi kopmuş bir uçurtma oluyordum bazen de kulelere imrenen bir çukur ..İyi değildim vesselam...
Korkuyordum hem de çok ve bu korkularımı anlatabileceğim hiç kimsem yoktu.
Bir kere daha hatta defalarca soruyordum kendime kimlerin yarası, kimin yarısı idim?. Bulamıyordum, susuyordum..
Bir insan bu kadar yalnız kalabilmeyi nasıl başarır?
Duygularımı saklaya saklaya kendimi tanıyamaz hale gelmiştim.
Zaman geçtikçe her şey yabancılaşmıştı. Ailem, dostlarım , adımladığım sokaklar, hatta kendim bile.
Olgunlaşmak mı , büyümek mi bu, öyleyse yerimde saymayı tercih ederdim.
Çocukken büyümek benim için, her şeyi yapma
Psikoloji üzerine kitapları okumayı hep sevmişimdir. Kendini arayanların çoğu felsefe kitaplarına yonelse de ben psikoloji kitaplarını tercih ederim. Son dönemde bu alanda popüler olan bir dizinin yazarımızın eserlerinden esinlendiğini öğrendim. Ve yazarımızın eserlerini okumak istedim. En çok okunan eseri hangisi diye baktığımda bu kitaptan başlamayı uygun gördüm.
Çocukluk gömleğin ilk düğmesi oluyor. Malesef ilk düğme yanlış iliklenince sonrası dikiş tutmuyor. Ailede o doyuma ulaşamayan insan başka yerde arıyor o eksikliğini. Ve sonrası hüsran tabi. Kitapta sevgi üzerine hikayeler bulacaksınız. En çokta kendinizi.
