Büyümüş de küçülmüş gibi davrandığım vakit insanlar gerçekten öyle olduğum dedikodusunu çıkardılar. Tembellik ettiğimde tembelsin dediler. Kitap yazmayı beceremeyeceğimi düşündüğümde yazamayacağımı söylediler. Yalancı rolüne büründüğümde yalancı muamelesi gördüm. Zengin biri gibi yaşadığımda zengin oldum gözlerinde. Umursamaz numarası yapınca umursamaz sandılar beni. Ama gerçekten acılar içinde inlediğimde kimse bana inanmadı.
İnsanlık mı? Şaka yapmayın. İnsanlığın ne olduğunu biliyorum ben. Kendi mutluluğumuz için karşımızdakini yere sermek. 'Geber' demeden öldürmek. Kandırmak.
Alevler içerisinde yanıyorum sanki. Tek bir kelime, kısacık:'Acıyor!'
İnsanlık kadar eski, tarifi imkansız, eşi benzeri olmayan bu dipsiz cehennemden kaçamazsın.