Şimdi ne mutluyum ne de mutsuz.
Her şey geçip gidiyor sadece.
Şimdiye kadar can pazarındaymışım gibi yaşadığım bu 'insanların' dünyasında tek hakikat bu.
Her şey geçip gidiyor.
Bu sene yirmi yedi olacağım. Saçlarım iyice ağardığından insanlar kırkımı geçtiğimi düşünüyor.
Babamın öldüğünü öğrendikten sonra iyice güçsüz düştüm. Babam artık yoktu. Bir an olsun kalbimden silinmeyen o heybetli ve korkunç varlık artık yoktu. Acılarımı biriktirdiğim kabin boşaldığı hissettim. Kabin bu kaşar ağır olması onun suçuydu. Coşkumu kaybettim. Acı çekme yeteneğimi bile kaybettim.
Artık günahkar değil bir deliyim. Hayır, aklımı kesinlikle kaçırmamıştım. Bir an olsun bile çıldırmadım. Off, deliler genellikle böyle şeyler söylüyor zaten. Hastaneye yatırılanlar deli, yatırılmayanlar normal oluyordu, hepsi bu.
Bu insanlar mutluydu. Benim gibi bir ahmak aralarına dalıp yaşadıkları her anı mahvedecekti. Alçak gönüllü basit bir mutluluk... İyi bir anne ve çocuğu... Mutluluk, ah Tanrım, eğer dualarımı duyuyorsan sadece bir kez, hayatımda sadece bir kez mutlu olmak istiyorum.