geceleri tüm genişlik ve yok oluyordum
güvencesi güç ay ve yıldıztakımı altında,
kimi an, ben zıplıyordum üzerlerine.
ilintimizin haklılığına kim susmaz?
böylece gün aydın oluyordu kendiliğinden,
sonra öylesine berrak su...
bir ateş bilgeliği, ıhlamur havası,
bir her şey, bir hiçlik...
ah! ya benim ele geçirilemez coşkularım,
varolamamış henüz
biçimleyemediğim.
neredesiniz siz ey bilinçsizliğin bilinçlere
varılamaz yengisinden sonra
ulaşılır esriklik alanları?
dizelerini sırala kendince kendiliğinden,
oyuncağını yuvarla ve yaklaştır bakışını,
uygun değil mi sözcüklerine kırıkların gözalan
dizilişi kendince kendiliğinden?
bakıldığında göz değirmisinden bir çiçek dürbünün
değil midir renklenme olasılıkları tabanında
görülen parçacıkların
yoksamak kurutan kısır umutları, geleneksel
tanrıları, sürülerin çorak gerçekliğini
ve kanatlanarak yaşamak kendi dağılımında...