Uzun zamandır bu kadar zevk alarak, bu kadar mest olarak okuduğum bi kitap olmamıştı. Kitabın ilk sayfasından son sayfasına kadar çarpıcı bir roman. Nermin yıldırımın dili beni ilk satırdan vurmuştu ama 450 sayfalık kitapta bi insanın dili hiç sıkmadan çarpmaya, akmaya, içine çekmeye devam eder mi ya. Gerçekten hayretler içerisindeyim. Okudukça merak ettim bi yandan sona gelelim nolucak bizimkinin hali dedim bi yandan bitmesin bu edebiyat şöleni elimden bırakmiyim dedim, dedim de dedim:) iyi ki denk gelmişim iyi ki okumuşum.
Ana karakterin ismini bile kitabın ortasında öğreniyoruz, ama ismini cismini bilmediğiniz karakter sizi kendine bağlıyor:) Ev 'içimizdeki ben'e bir yolculuk aslında. Çocukluğu paramparça geçmiş seherin kendini sevme, kendini bulma yolculuğu. Hiç sahip olamadığı, içinde kendini ait hissetmediği onca ev, ordan oraya annesiz babasız geçen çocukluk, tam sığınacağı birilerini bulmuşken tekrar yitirme, tekrar tekrar travma. Kendini hiçbiyere ait hissedememe, kendini sevememe, kendini bilememe. Sonra terapiyle başlayan kendini tanıma süreci.. 2 sene terapi almış biri olarak bakıyorum, öyle güzel anlatmış o kırılgan psikolojiyi ,o kadar bamteline dokundurmuş ki. Bazı yerlerde ağladım bazı yerlerde güldüm. Benim içime içime işledi bi süre bu kitapla yatıp kalkarım.
Seherin somurtkan kendini bile çekemeyen hallerinin yanında ogonun mükemmel arkadaşlığı da beni kitap boyu mest etti. Herkesin hayatında bi ogo olsa keşke:) kayıtsız şartsız sen beni istediğin için diyip kilometrelerce senle yürüyen bi dost<3 her sayfasını paylaşmak istesem de paylaşamam arkadaşlar okuyun artık daha napiyim:D bu arada bu kitap benle isviçreyi gezdi nasipli olduğu ordan belliymiş, benim başucu kitabım oldu:D
