ben olduğum yere geldim,
kelimelerin çoğu kıfayetsiz kalır.
kalbim, aklım, ilmim ve bilimim, hepsiyle otturduk sohbet ettik bugün.
çünkü bazı insanlar konuşmaz sadece insanin içinde yankılanır
bazı cümleler duyulmaz, ruhun en sessiz yerine dokunur.
bugün anladim ki; yol dediğimiz şey varılacak yer değil, kendine doğru yürüyen bir hikayeymiş
bir fincan çayın buğusunda, bir satırı gölgesinde, bir dost sözün sıcaklığında yeniden buldum kendimi.
simdii içimde telaş değil huzur
soru değil tefekkür var:
ve
biliyorum insan bazen bir kitapta, bazen bir kalemde, bazen de güzel insanların yanında kendine kavuşur.
ne güzel rastlantı, ne güzel sohbet, ne güzeliz bıraktınız gönlümde....
Demeli..
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sessizce ağlıyorum,
Kimsenin beni bulamıyacağı bir yerde
Yalnızım, o kadar yalnızım ki
Hiç tanımadığın insanların hasretini çekmekteyim
Bakıyorum karşımda deniz var
Dinliyorum ancak ses seda yok
Üşüyorum çok durgunum
Belki dolasa kollarını boynuma geçicek
ama kimsecikler yok...yalnızım..
Fark edemiyorum benliğimin gittiğini ve kaybolduğunu
Şöyle diyorlar;
Bir insan evlerin çatısına baktığında kaybolurmuş
Kaybolurmuş gökteki hislerle dost olduğunda
Bütün korkularını özleyip onlarla olmak istediğinde,
kaybolurmuş insan...
Büyüdüğünde ise benliği gidermiş,
terk edermiş onu,
içindeki çocuk susarmış
Neden sustuğunu sormak yasakmış
Konuşmasına izin vermek ise
Katiyen mümkün değil...
وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَلِياًّ وَكَفٰى بِاللّٰهِ نَص۪يراً
Anlamı: "Dost (ve koruyucu) olarak Allah yeter ve yardımcı olarak da Allah yeter."
🌹🌹🌹
( Nisa 45,)
Dost sağlamsa gerisinin çok bir önemi yok, çünkü bizdeki dostluk sizdeki teraziyi bozar.
Ayse
Ayse