Adeta yaratılışın yedinci gününde mitolojik bir tanrının coşkusuyla etrafa bakıyordunuz. Beni bir başkasının değil de, sizin yarattığınıza inanıyormuşsunuz gibi geldi bana. Sizi takdir ettim...
Anacığım benim, biricik Varenka'cığım. Sizi koparıyorlar meleğim, gidiyorsunuz. Sizi benden koparacaklarına bağrımdan kalbimi çekip koparsalardı daha az acı çekerdim. Ne yaptığınızın farkında mısınız? Bir taraftan ağlıyor, bir taraftan gidiyorsunuz öyle mi? Demin gözyaşlarınızın ıslattığı kısacık bir mektubunuz ulaştı. Görebildiğim kadarıyla gitmeyi arzulamıyorsunuz. Zor kullanılarak götürülüyorsunuz. Demek ki acıyorsunuz bana ve seviyorsunuz beni...