Beyzza Yıldırım
@doubz
Öğrenci
Üniversite
12 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ev Sahibesi kitabı içerisinde 4 öykünün bulundu bir eser. Bu öyküler 1847-1848 yılları arasında yayımlanmış. Yani Dostoyevski’nin ilk romanı İnsancıklar’dan bir iki sene sonra; daha Dostoyevski’nin acemi zamanları…
Ben önden size bazı bilgiler vermek isterim; Dostoyevski’nin ilk romanı İnsancıklar çok beğenilmiş ve Dostoyevski müthiş bir cevher olarak görülmüş. Lakin sonraki romanı Öteki ile biraz düşüş yaşamış. Ben iki kitabı da okumuş biri olarak bunun sebebini görebiliyorum. Öteki’de maalesef ki yazarın araya girmeleri var. Bu bir okurun pek istediği bir şey değil tabi. Ev Sahibesi’ni elime alırken de acaba bu araya girmeler yine var mı diye düşündüm. Şunu söyleyebilirim ki kitabın ilk ve en uzun aynı zamanda da kitaba adını veren Ev Sahibesi öyküsü gerçekten başarılıydı. Araya girmeler yoktu. Düşünceler okura gayet güzel aktarılmıştı. Sonu ise gerçekten çok ters köşe ile bitti, son cümlesinde yaptığı ters köşe kelimelerin arasına saklanmıştı. Ama ikinci öyküsü Bay Proharçin’de maalesef ki Öteki romanında da görüldüğü gibi karakterlerinin duygusu düşüncesini belirtmek için yazarın araya girişleri var.
Diğer iki öykü oldukça kısaydı, konuları da çok çarpıcı değildi kanaatimce. Lakin yine de okurken sıkmayan dili güzel iki öyküydü.
Ayrıca üçüncü öykü İnsancıklar’da olduğu gibi yine mektuplaşma ile ilerleyen kısa bir öykü.
20.04.2021
Salı
Doub-z
Doğu’nun Limanları
Kitap benim açımdan kafa karıştırıcı başladı diyebilirim. Bu zamana kadar bildiğim hikayeden çok farklı bir hikaye ile başlangıç yaptı.
Sultan kızı İffet’den bahsedince dönemin padişahının Abdülaziz olduğunu anlayabildim. Lakin hikayenin devamında kitap beni biraz soğuttu. Abdülaziz’in ölümünün nasıl olduğunu bilen birisiyim. Odasının içerisinde 7 adam ile güreştiğini ve uzun zaman dayanabildiğini, çok iyi bir güreşçi olduğunu biliyorum. Ama burada intihardan söz ediyor. Bence bu kurgu değil çarpıtma. Amin Maalouf dünyada bilinen bir tarih romancısı ve ülkemizde de okunuyor. Bu kitabı okuyarak pek çok kişi Abdülaziz’in ölümünü hayatı boyunca bu şekilde bileceği aşikâr.
Yazarın kurgusal-tarih romancısı olduğunu biliyorum. Ama bence bir kurgusal-tarih yazarı gerçek olayları değiştirmeden gerçek olaylar çerçevesinde kurgu yapmalıdır. Bir padişahın ölümü hakkında değil.
Açıkçası kitabın devamında, başlangıçta yaşadığım afallamayı geride bırakmaya çalıştım. Yazarın akıcı dili buna yardımcı oldu. Ama yazarın kitaptaki karakterlerin duygularını, psikolojisini başarılı şekilde yansıttığı düşünmüyorum ki bu bazen kitaptan sıkılmama neden oldu. Kitaptaki olaylar hep bir çatışma ve savaş çerçevesinde oluyor. Yazar bunlara pek değinmemiş, derdinin de savaşı anlatmak olduğunu düşünmüyorum. Bence daha çok insanları anlatmak istemiş. Ama ben hiçbir karakterde savaş psikolojisini göremedim, ayrıca karakterler de çok sığ anlatılmış, bu benim gözümde büyük eksiklik. Bizzat savaşı anlatan veya savaştaki insanları anlatan kitaplar genelde çok ağır olurlar. Bunun sebebi kitabın taşıdığı savaş psikolojisidir ki bu kitapta kesinlikle yok.
Kitapta mesaj olarak ise büyük toplum çatışmalarının insan ilişkilerine her zaman ve her bireye yansımak zorunda olmadığını
