Ceren
@drcg
Tek bir anlamlı bütün – bir kişi – olarak, tek bir
yerde duramayız bir türlü – çeşitli parçalara
bölünmüş, bazen dağınık, bazen toparlanarak, ama hep yeniden dağılarak, birkaç koldan ilerlemeye çalışırız.
Tek bir yön tutturamamış olmanın acısını çekeriz hep, ama, aslında, o `tek` yön, olsaydı – bulunsa, bulunabilseydi – sonumuz olurdu.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hep, olmamız gerektiğini düşündüğümüz kendimiz ile — hep biraz “şaşarak” — olmakta olduğumuzu gördüğümüz kendimiz arasındaki aykırılık, sanki, orası burası delik bir şemsiyeyle sağanak altına çıkmışız gibi bir etki bırakır üzerimizde.
Sanki karanlıkta sezinledik aydınlığın başladığı yeri-
Şimdi kurduk sanki geceyi gündüzle,
Şimdi kuruttuk sanki gündüzü geceyle -
Aydınlığın karanlığında görür gözlerimiz.
Bir görsek andığımız yüzü,
Tanır mıyız? –tanır mıyız
Sevdiğimizi, bilir miyiz neydi–
Sevdik mi, seviyor muyuz?
Yürüyüşü, saçının dökülüşü–
Anımsar mıyız, anımsıyor muyuz?
Bir anıdan başka nedir ki sevgimiz?
Gündüz yarasalarıyız biz.