Geceyi düşleriz gündüzken,
Geceyken de gündüzü—
Yitirebileceklerimiz yitiktir
Onlardan uzaktayken— ama
Özleriz, döneriz yeniden
Yitirmeden,
Yitirebileceklerimizi
Yitiremediklerimize.
Yitirebilirdik, deriz
"Bazen önüme upuzun bir cadde çıkıyor. Öyle uzun ki, insan bunun sonu gelmez sanıyor. O zaman acele etmeye başlıyorsun. Gittikçe daha çabuk... Her seferinde önüne baktığında yol kısalır gibi olmuyor. Daha hızlı, daha gayretli, daha korkulu çalışıyorsun; sonunda nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. Ve cadde önünde upuzun duruyor. İnsan böyle yapmalı. Caddeyi bütünüyle görüp düşünmemeli. Hep bir sonraki adımını, bir sonraki nefesi ve hep bir sonra geleceği..."