K
@driveinthenails
74 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Karanlığın Olduğu Yerde Umut da Vardır
Filmini duydum ama izlemedim. Genelde kitaptan filme uyarlanır, Pan’ın Labirenti’nde tersi bir durum yaşanmış.
Okuyacaklar için öncelikle belirtmek istediğim şey yazarın dili ve kitabın çevirisi. Müthiş. Özellikle çeviriye bayıldım.
Pan’ın Labirenti, karanlık ve masalsı hikayesiyle okuyucuyu sürükleyen bir kitap.
Acıklı, karanlık ve daima umut vaat eden bir hikaye var karşımızda. Masallara, sihirlere inanan bir kız, karnı burnunda annesiyle acımasız bir komutanın himayesine yollanıyor. Hikaye savaş döneminde geçiyor. Ofelia babasını kaybetmiş, annesi kızına tek başına sahip çıkamayacağını düşünerek duygudan, insanlıktan yoksun komutandan çocuk peydahlayıp, çatısının altına sığınmak istiyor. Şimdilik buraya kadar anlatmış olayım.
Açıkçası kitap hakkında ne söyleyebilirim bilmiyorum. Karanlık ama bir o kadar da yumuşacık bir hikayeye sahip. Sihrin ve gerçeğin masalsı armonisi tek kelimeyle enfesti.
Kitap, Vidal’in kısımlarında bize dünyanın karanlık yönlerini aşılarken, Ofelia’nın kısımlarında ise her şeye rağmen umutlu ve inançlı olmamız gerektiğini hatırlıyor. Kitabın en kötü yönü tüm karakterlerin beyaz ya da siyah olması. Fakat başlıca en iyi yönlerinden biri karakter motivasyonlarının ve iç dünyasının başarılı betimlenmesi. Aslında karakterlerin iç dünyasının betimlendiği kısımların uzun ve can sıkıcı olduğu bazı yerler oldu ama kitabın en başarılı şeylerinden biri olduğu itiraf edilmeli. Filmi yerine kitabı tercih ettiğim için bu sebeple memnunum.
Ara kısımlarda verilen masallara bayıldım. Tüm masalların asıl hikayeyle bağlantılı olması çok hoşuma gitti. Masalların hepsi birbirinden güzeldi. İtiraf etmeliyim ki daha fazla masal okumak istedim.
Sonu kalbimi yaraladı. İnanmak istemediğim, kimsenin inanmak istemeyeceği ucu açık bir kapanış oldu. Her gerçek, bir
Çok ama çok yoğun bir okuma oldu. Yorucu ve açıkçası sıkıcı bir deneyimdi. İlk başlarda her şey güzeldi; gizemli, büyük bir evren vardı karşımda. Fakat bir hikaye bitip, bir yenisi başlayınca, İstanbul trafiğinin beş dakikalığına açılıp, üç saatlik kilit olmasına benzer bir döngüye girdi. Romanın akıcılığı durmadan düşüp yükseliyor. Bu tarz bir yazım stilini hiçbir yazarda görmedim açıkçası. Tercih de edilmemeli.
Hikayelerin hepsinde gizem unsuru vardı. Bazısı aksiyonlu, bazısı muallak, bazısı ise bizden, içten ve duygusaldı.
Romanın en güzel yanlarından biri, insan doğasının asla değişmeyeceğini gözler önüne sermesiydi. Eski Dünya yok olmuş, ama insanların birbirleriyle savaşma ve nedenleri hep aynı.
En sevmediğim şey romanın dili oldu. Çeviriden mi kaynaklı, yazarın dilinden mi, yoksa kitabın yoğunluğundan mı bilmiyorum fakat hem okuma hızımı düşürdü hem de okurken sıkılmama sebep oldu. Bazı kitaplar yoğun olmasına rağmen akar; bu kitap hem yoğun, hem akmıyor. Okurken kafamda çoğu şeyi canlandıramadım.
Papaz her gün pilav yemez diye bir laf vardır. Hacılar’ın anlattığı hikayelerin final sorunu bu. Hep vurucu, şaşırtıcı bir kapanış uğraşı güdülmüş ama bir süre sonra bu durum şaşırtıcılığını yitiriyor.
Bazı romanlar vardır: Çekici olmaktan ziyade ilgi çekmek için saçmalar, şirazeyi kaçırır. Özellikle bu tip romanlar psikoloji ve bilimkurgu temalı olur. Hyperion’ı bu listeye dahil etmiyorum. Vurucu hikayeleriyle ve koskoca, yaratıcı evreniyle sizi zorluyor. O zorluğu aşabilirseniz içine çekiyor. Ben kısmen aşabildim.
Her farklı anlatıcıda; organizasyonlar, kuruluşlar, topluluklar ve medeniyetler hakkında detaylar öğreniyoruz.
Evren hakkında o kadar detaylı anlatılıyor ki sahiden bir ara nefesim kesildi. Bu tarz romanları sevmiyorum açıkçası, ama kurgudaki evren o
Kelimenin tam anlamıyla müthiş bir ciltti. Arka planda dönen üç farklı hikaye vardı. Ve özellikle bir hikayenin düğümü sürprizlerle dolu bir şekilde çözüldü. Müthiş.
Yazarın kalemi çok sağlam. Az sayfaya fazlasıyla öz bir iş sığdırmış. Hayvanlar üzerinden verilen ırkçılık teması güzeldi. En iyi tarafı ise bunun aptalca ve gerzekçe olduğunu bir kez bile söylemeden yansıtması oldu. Sınır denilen yer öyle güzel anlatılmış ki The Pianist izlediğimi sandım.
İkinci cilt, dinlerin çarptırılması sonucunda cahil, kötü niyetli ve makam sevdalısı insanların nelere evrildiği güzel sunulmuş. At gözlüğü takıp, inandığı kitabın bir sayfasını bile okumayan, fakat dinini başkalarından dinlemeyi seven insanların ne denli bedbaht şeyler yapabileceğini anlattı.
Hikayede ince ve güzel bir detay var. Yazar bunu çok güzel bir şekilde yedirmiş. Yazar, Hıristiyanlığı kötülemedi. Bazı sahneler öyle hissettirdi ama kesinlikle öyle bir amacı yok. Hıristiyanlığın iyi öğretilerinin doğru kullanıldığında insanlık üzerindeki olumlu etkilerini gösterdi. Ve bunu ideoloji karmaşası yaşayan biri üzerinden yansıttı. Güzel ve hoş bir detaydı. Okuyup bitirdikten sonra fark ettim.
Romancılıkta Robin Hobb’ın kalemine bayılırım. Fevkalade ölçülü bir kaleme sahiptir. Çizgi roman kısmında ise Guarnido bu konuda favori olmuş olabilir.
