K
@driveinthenails
74 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Serinin en uzun cildiydi. Çoğunluğun favorisi olan bir cilt. Bense hayal kırıklığına uğradım.
Sandman, beklentilerimi her zaman tavana vurmuş bir seri oldu. Edebi lezzeti, mitolojinin harmanlanması ve kendince bunları bir şekilde hikayeye yedirmek meziyetli bir iş. Bazı ciltler, özellikle farklı öykülerin olduğu ciltler ağzıma silah sokup kafamı patlatmak istediğim oldu. Çok çok beğendiğim öyküler de oldu. Genel itibariyle çizgi roman alanında kült olmuş, olması gereken bir eser. Neil Gaiman’ın da tek başarılı işi zannımca.
Serinin 9. cildi Merhametliler, bizi uzun bir olay örgüsünde sürükledi. Neil Gaiman’ın Amerikan Tanrıları serisinde uğradığı kırpılma nedeni boş değilmiş.
Bu ciltte, önceki ciltlerde gördüğümüz karakterleri gördük. Onların hikayeye dahil oluşunu, hikayeyi şekillendirmelerine ve renklendirmelerine de tanık olduk.
Bu cilt akmadı. Ve fazlasıyla gereksiz kısımlar vardı. Beni boğdu. Gaiman’ın melankolik ve gizem yaratma çabası tavana vurunca, okur olarak yordu beni. Gerçekten çok gereksiz kısımlar vardı.
Loki ile Puck olayının fazlasıyla saçma ve gereksiz bir nedenden başlaması gibi sonuçlanması da basitti.
Bu cildin en büyük sorunu laf ve hikaye kalabalığı. Rose’un hikayesine gerek var mıydı bilemiyorum. Aynı şekilde mağdur annemizin de kalabalık yaptığı bölümler mevcut. Hezeyan için de aynısı söylenebilir. Yani Lord Şekilveren’e ayrılması gereken, onun hak ettiği süre yok. Ve zannediyorum ki bu cilt, Morpheus adına en önemli, en değerli cilt. Müthiş olabilecekken direkten dönülmüş (bence). Dönen topu da taca atmışlar.
Şimdi laf kalabalığına gelelim. Düş Kral derin bir tip. Gaiman bunu öteki karakterlerin ağzından iddia edip duruyor. Bu söylemlerin altını dolduramıyor gibi hissediyorum. Müthiş bir öykü üstadı, çok yaratıcı bir yazar; ama
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Aslında 8. cilt için inceleme yapma hevesim yoktu; grip oldum, biraz ağır atlatıyorum ve bu cildin öykülerden oluştuğunu bildiğimden dolayı, genel olarak öykü sevmeyen biri olarak beğenmeyeceğimi düşünüyordum.
Bana güzel bir ders oldu. Sandman serileri içerisinde öykülerini en çok sevdiğim cilt oldu. Bu cildi nasıl öveceğimi bilemiyorum. Öykü tabanlı romanlara ciddi bir şekilde ilgi duymaya başladım. Bu adamda nasıl bir kafa var arkadaş. Müthiş üretken. Öykü bitmiyor zihin hazinesinde. Şu bitkin bedenime enerji pompalayabilen bir yazar Neil Gaiman.
Dünyaların Sonu'ndaki bir handa, zamanın ve mitolojinin içinden kopup gelmiş insan ve öteki varlıklar tarafından anlatılan hikayeler yer aldı. Birbirinden güzel hikayeler.
Bu ciltte vasat bulduğum bir öykü yok. Özellikle Prez'in hikayesi çok hoşuma gitti: Neil Gaiman ABD eleştirisini bu sefer çok açık bir dille vurgulamış. Genel olarak da okuduğum öyküler içerisinde en favorim diyebilirim sanırım.
Bir bütünlüğü olmayan hikayeleri okumak sıkıcıdır benim için. Zaten Sandman serisinde de sevmediğim ciltler bu yüzden oldu. Fakat bu cildin öyküleri çok hoşuma gitti.
Neil Gaiman, Alan Moore seviyesine çoktan ulaştı nezdimde. Alan Moore, edebiyat alanında kutsal kişiliklerden biri olarak saydığım yazardır.
Bu ciltte Rüya'yı pek göremedik. Gördüğümüzde de sırf öyküye dahil olsun diye koyulmuş. Başka hiçbir numarası yok. Aslında koyulmasına gerek de yoktu. Öyküler tek başına yeteri kadar iyiydi.
Sandman'i okumadıysanız ve incelemelerimde Neil Gaiman'ı neden bu kadar çok övdüğümü merak ediyorsanız, bu cilt onun kıvrak zekası için oldukça uygun. Ancak sonda yaşanan bir olay yüzünden sizlere bu ciltten başlamanızı öneremiyorum. O olay olmasaydı, bu ciltten seriye başlamanızda hiçbir sakınca olmazdı ve Neil Gaiman'ın müthiş
