Yazar:
Neil Gaiman
Çevirmen:
Elif Ersavcı
Tahmini Okuma Süresi:
9 sa. 58 dk.
Sayfa Sayısı:
352
Basım Tarihi:
Ağustos 2020
İlk Yayın Tarihi:
Nisan 2011
Yayınevi:
İthaki Yayınları
Orijinal Adı:
Sandman 9: Kindly Ones
ISBN:
9786257913812
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Zek ile bu güzel serinin 9.cildini okuduk. Okurken Rüya Prensimizi farklı durumlar bekledi. Arada İskandinav mitolojisine göndermeler vardı. Daha ne kadar güzel yazılabilir ki derken dahasını verdi. Bu seriyi mutlaka okuyun. Tek başına çizgi roman değil de bir hikaye var anlatılan. Onu yakalamak çok güzel. Bir Leydi Ölüme bayılan kaç kişiyiz :) <3
Sandman 9. Kitap - Kindly Ones1000Kitap
Nasıl ki Bob Dylan, şarkı sözleriyle Nobel Edebiyat Ödülünü kazandı: bir vakit gelir, Neil Gaiman da Sandman ile bu ödülü alırsa hiç şaşmam. Zira eğer bunlar edebiyat değilse edebiyatın tarifi değişmeli demektir.
Bu arada orijinal adı Kindly Ones olan 9. Sandman kitabı Türkçeye Merhametliler olarak çevrilmiş. Oysa Kindly Ones, Yunan Mitolojisi’nde yer alan intikamcı üç kız kardeş. Dolayısıyla Merhametliler adı bir tür nazire mahiyetinde olmuş.
9. kitap, 11 eserlik Sandman serisinin en uzunu. Bitirdiğinizde sanki 3 saatlik akıl uçuran bir film izlemiş duygusuyla son sayfayı çeviriyor ve tıpkı izlediği filmin etkisiyle tüm yazılar akıp ekran kararıncaya kadar oturduğu koltuktan kalkamadan seyirci gibi tuhaf bir hipnoz deneyimi yaşıyorsunuz.
Lord Şekilveren ve Öç TanrıçalarıÇizgi Roman
Merhametliler, Sandman serisinin en uzun hikayesi. Öncelikle bir uyarı olarak bu kitabın ön sözünü okumamanızı tavsiye ederim. Çünkü hikayeye dair bol bol spolier yeme ihtimaliniz mevcut.
Sandman'in bu ciltinde Lord Morpheus'u o kadar fazla görüyoruz ki şahsen ben zevkten dört köşe oldum diyebilirim. Okuması aşırı zevkli hikayeler olsa da aynı zamanda okuması zor bir cilt. Okurken birçok kez diğer ciltlere dönüp kafama takılanları kontrol etmek durumunda kaldım. Hikaye inanılmaz hızlı ilerliyor fakat kendinizi kaptırırsanız ip ucu kaçırıp başa dönerek okumak zorunda kalırsınız. O yüzden her hikayeyi sindirerek okumakta fayda var. :)
Lord Morpheus bir önceki ciltte oğluna verdiği söz üzere onun yaşamına ve ıstırabına son vermişti ve bunun kendi içindeki yankılarının detaylarını burada görüyoruz. Sandman okuyanlar hatırlayacaktır Cehennemin Anahtarı için Lord Şekilveren'in huzuruna gelenlerin içinde Loki de vardı. O hikayenin sonunda Loki'ye bir iyilik yapmıştı fakat Lord Şekilveren'in unuttuğu bir şey vardı Loki asla minnet duymazdı. Loki, hizmet ettiği kişi ve ortağıyla birlikte Lord Düşdokuyan'ı bir çıkmaza sokmak için kolları sıvar ve hikaye böylece başlar. Aslında hikayenin başlangıcı çok eskiye dayanır fakat düğümü çözüp Lordu köşeye sıkıştırmak Loki'nin marifetiyle olur.
Bu cilt için şunu net bir şekilde söyleyebiliriz Lord Düşdokuyan'ın karakter gelişimini pişmanlıklarını, özgüvenini ve ona dair her şeyi neyi neden ve nasıl yaptığını öğrendiğimiz bir cilt ve fakat aynı zamanda bir çok şeyin havada kaldığı. Neil Gaiman cilti öyle bir bitiriyor ki cevap bir sonraki ciltte de olabilir veya önceki ciltlerde de veya cevap verilmemiş ve okuyucu hangi cevabı vermek istiyorsa ona göre son olsun demiş gibi. Zaten son bölümde de bunu kendisi de dile getiriyor.
Loki ve
bir noktada böyle olacağını biliyordum. ya da biliyordum kelimesi fazla iddialı oldu, sezimliyordum. nitekim bunu sezmek istemezdim sanırım.
nereye gidiyor rüyalar lordu'nun hikayesi, bu büyük güce ne olacak diye düşünürken içimde mutluluk veya huzur duygularına yer olmuyordu.
büyük bir burukluk ve hüzün içerisindeyim. sanki çok sevdiğim kişilere istemeden veda ediyor gibiyim. rüya'nın karşısındaki nuala gibi hissediyorum kendimi. kolundan tutmak, gitme demek istiyorum ama bunu yapacak gücüm de yok bir yandan, bunu da biliyorum.
bir kurguya, kurgusal karaktere bu denli bağlanmak ne kadar normal diye düşünüyorum ama hemen ardından normalliğin bana göre olmadığını belirtiyorum kendime. ya da benim normalim bu olarak atfediyorum.
kendimi böyle bir kurguyu okuduğum için çok şanslı hissediyorum. Zek e de söylemiştim, bu kurguyu hiç okumuyor da olabilirdik ve hatta daha da kötüsü okuyup beğenmemiş de olabilirdik. bu kitaplar neil gaiman'ın yazdığı evrende bizlere bir nevi kendi mitolojisini ve mitlerini sunduğu harikalar diyarına biletlerdi. bir biletin de bana düştüğü ve Zek ile yol arkadaşlığını yaptığım bu yolculuğun sonunu maalesef görebiliyorum.
Zek e de söylemiştim, bu kurguyu hiç okumuyor da olabilirdik ve hatta daha da kötüsü okuyup beğenmemiş de olabilirdik. bu kitaplar neil gaiman'ın yazdığı evrende bizlere bir nevi kendi mitolojisini ve mitlerini sunduğu harikalar diyarına biletlerdi. bir biletin de bana düştüğü ve Zek ile yol arkadaşlığını yaptığım bu yolculuğun sonunu maalesef görebiliyorum.
Yoruma nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Hangi Sandman cildini daha çok sevdiğimi asla seçemiyorum. Her okuduğumda daha çok bağlanıyorum seriye. Bu ciltte de aynısı oldu. Tam daha iyisi olamaz derken pat diye daha iyisini yazıp vermiş bize Neil bey. By cildin geneline bir hüzün, bir son havası hakimdi. Yer yer güldük de tabi ki. Klasik o Sandman şiirselliği o tragedya havası her zamankinden daha yoğun hissettirdi. Hele bir bölümdeki hem anlatım hem çizim hüzünlü hiçbir olay olmamasına rağmen size o hüznü yaşatıyor. Bu ciltte önceki ciltlerde olan karakterleri olayları o kadar ince işleyip o kadar yerinde ve müthiş bağlamış ki birbirine hayranlıkla ve şoklar içinde okudum.
Sandman okumak her zaman mest etmişti beni yine aynı şekilde oldu her şey. Konusundan bahsetmiyorum takdir edersiniz ki 9. cilt olmuş yani spoiler olur her türlü ama şunu söyleyeyim büyük değişimler kapıda. Sonuç olarak yine aşırı beğendim. Hâlâ başlamayanlar kesinlikle hemen şu an siparişini verin derim çünkü dolu dolu 9 cildi art arda okuma ayrıcalığına sahipsiniz ve son cilt de çıkınca hep beraber maraton yaparız, ne dersiniz?
Serinin en uzun ve ( şimdilik) en güzel öyküsü. Çarpıcı, etkileyici dramatik sekanslar. Bu sahneleri daha da etkili hâle getiren şairanelikler. Kurmaca sanatı üzerine ustaca değinmeler. Mitolojik öğelerin öyküyü yükseltişi. Klasik edebiyatın modern bir görünümü adeta.
Serinin en uzun cildiydi. Çoğunluğun favorisi olan bir cilt. Bense hayal kırıklığına uğradım.
Sandman, beklentilerimi her zaman tavana vurmuş bir seri oldu. Edebi lezzeti, mitolojinin harmanlanması ve kendince bunları bir şekilde hikayeye yedirmek meziyetli bir iş. Bazı ciltler, özellikle farklı öykülerin olduğu ciltler ağzıma silah sokup kafamı patlatmak istediğim oldu. Çok çok beğendiğim öyküler de oldu. Genel itibariyle çizgi roman alanında kült olmuş, olması gereken bir eser. Neil Gaiman’ın da tek başarılı işi zannımca.
Serinin 9. cildi Merhametliler, bizi uzun bir olay örgüsünde sürükledi. Neil Gaiman’ın Amerikan Tanrıları serisinde uğradığı kırpılma nedeni boş değilmiş.
Bu ciltte, önceki ciltlerde gördüğümüz karakterleri gördük. Onların hikayeye dahil oluşunu, hikayeyi şekillendirmelerine ve renklendirmelerine de tanık olduk.
Bu cilt akmadı. Ve fazlasıyla gereksiz kısımlar vardı. Beni boğdu. Gaiman’ın melankolik ve gizem yaratma çabası tavana vurunca, okur olarak yordu beni. Gerçekten çok gereksiz kısımlar vardı.
Loki ile Puck olayının fazlasıyla saçma ve gereksiz bir nedenden başlaması gibi sonuçlanması da basitti.
Bu cildin en büyük sorunu laf ve hikaye kalabalığı. Rose’un hikayesine gerek var mıydı bilemiyorum. Aynı şekilde mağdur annemizin de kalabalık yaptığı bölümler mevcut. Hezeyan için de aynısı söylenebilir. Yani Lord Şekilveren’e ayrılması gereken, onun hak ettiği süre yok. Ve zannediyorum ki bu cilt, Morpheus adına en önemli, en değerli cilt. Müthiş olabilecekken direkten dönülmüş (bence). Dönen topu da taca atmışlar.
Şimdi laf kalabalığına gelelim. Düş Kral derin bir tip. Gaiman bunu öteki karakterlerin ağzından iddia edip duruyor. Bu söylemlerin altını dolduramıyor gibi hissediyorum. Müthiş bir öykü üstadı, çok yaratıcı bir yazar; ama
Puanım 4/5 (%79/100)
Serinin en uzun kitabı ve birçok kişi tarafından en iyisi olarak anılıyor Merhametliler. Kitabı her ne kadar çok beğensem de benim için en iyisi değil. Öncelikle gereğinden fazla uzun olduğunu düşünüyorum çünkü bazı yerlerde olaylar yavaşlıyor ve ana hikayede ne oluyor onu öğrenmek istiyorsunuz. Yine de harika yazılmış bir kitaptı. Daha önceden karşımıza çıkan birkaç kişinin geri dönmesi çok güzeldi. İskandinav mitolojisinden karakterler ve elementlerin olması zaten her zaman hoşuma gitmiştir. Uzun olmasının yanısıra çizimi de diğer sayılar kadar beğenmedim. Başta çok rahatsız etti, daha sonra alıştım ama yine de o eski çizimler gibi değil. Bunlar daha çocuksu geldi nedense. Orjinal Sandman'in o ağır, ciddi ve karanlık stili yoktu pek fazla. Ne oluyor kitapta derseniz de oğlu Daniel kaybolduktan sonra Lyta Hall Merhametlileri, Erinyeler veya Dirae, Morpheus'un üzerine salıyor. İntikam tanrıçaları ile mücadele etmek zorunda kalan Morpheus çok büyük şeylerle uğraşıyor ve birçok şey kaybediyor. Kalanını okuyup öğrenebilirsiniz. Yani son olarak, beğendiğim bir sayı oldu ama serideki en iyi kitap olduğunu düşünmüyorum (hangisi diye sormayın henüz karar veremem ama 6. cildin bende önemli bir yeri var).
Merhametliler’in bir çok adı var.Erinyeler, Eumendiler, Dirae, Tanrıçalar, Affetmeyen..
Gerçekten de merhametliler aslında, üç soru sorma ve bir cevap alma hakkını verirler size ve bir nevi kahinlik yaparlar hayatınızla ilgili ama bazen de işlenen bir suç kanla temizlenmedikçe, yani intikam alınmadıkça da durdurulamazlar, kurallar böyledir çünkü.
Lytha Hall, Rüya’nın evlat bellediği Daniel’ın annesiydi ve işgüzar Loki ile diğer bir işgüzar olan Puck çocuğa zarar verdiler ve Lytha delirdi.Rüya’dan zaten kocasını elinden aldığı için nefret ediyordu ancak şimdi oğlu da elinden alınınca içini bir intikam arzusu sardı ve Merhametliler’den yardım istedi, onlarda yardım ettiler çünkü Daniel’ın başına gelenler Rüya’nın suçu olmasa da kendi oğlunu, Orfeus’u öldürmesi dolaylı yoldan onun suçuydu.Böylece Merhametliler, Lytha’nın da içinde olduğu büyük nefret ve intikam arzusuyla Rüya’nın peşine düştüler.
Serinin en kalın cildiydi bu ve en üzücüsü.Binbir türlü duyguyla okudum ve bitirdiğimde bakakaldım bir süre.Serinin en etkileyici cildiydi Merhametliler.
Merhametliler benim için serinin belki de en ilginç eseri oldu. Nihai sonunu bildiğim bir olaya doğru gittim okurken yavaş yavaş. Aylar önce okuduğum sekizinci cilt Dünyaların Sonu'nda görüyorduk zaten ne olacağını, ben daha önce de biliyordum aslında Dream'in nihayetini. İlk kez bunun nasıl gerçekleştiğini okumuş oldum ve bir noktaya kadar boğazım düğümlü, sözlerim kayıp hissediyorum. Bitirdikten hemen sonra yazıyorum bunları ve belki biraz sindirmem gerekiyor. Dream'in sonunu getiren bu cilt, bana göre tartışmasız en yoğun ve kompleks Sandman cildi. Şu ana kadarki neredeyse bütün önemli karakterlerin sonuca giden yolda hikaye akışı içinde büyük küçük yer aldığı ve belki de son kez kendilerini gördüğümüz cilt oldu. Rüyalar Lordu, Hikayeler Prensi Morpheus şu ana kadar okuduğumuz bütün hikayelerin toplamıyla gitti öylece, bütün hikayeler onun sonunda bir rol oynadı.
Dream'in karakterinin neden bu sonu gerektirdiğini, bu kararı almasa kendi olmayacağını çok iyi veriyor Neil Gaiman.
Adem'in Yaratılışı tablosunda hayatı, doğumu, yaratılışı, başlangıcı simgeleyen o dokunuş; ablasının Death olmasıyla sonu, yok olmayı, ölümü temsil etti Dream için.
Ama bu elbette Dream için bir son değil, Morpheus için bir sondu ve Dream için farklı bir formda yeniden doğuştu.
Burada en sevdiğim kurgu karakter olan, ölümün antropomorfik bedenleşmesi olan Death'i sadece görevini yerine getiriyor olarak değil de kardeşinin son anlarında onun yoldaşı, en büyük destekçisi, her zaman olduğu gibi şefkatli bir şekilde kanatlarının altına aldığını düşünmek istiyorum.
"Niyetlerle neticeler nadiren denk düşer birbirine."
Bu da tüm bu hikayenin özüdür kısaca.
Yazar Hakkında
Neil GaimanYazar · 107 kitap
Sandman, Coralin, Stardust gibi modern fantastik kurgu edebiyatında iz bırakmış olan roman ve çizgiromanların yazarı. Fantastik kurgudan bilim kurguya, grafik romanlardan filmlere kadar geniş bir alanda ürün vermiş olan Gaiman; Hugo, Nebula, Bram Stoker gibi kurgu edebiyatının en prestijli ödüllerinin sahibidir.
Neil Gaiman, Polonyalı Musevi bir ailenin çocuğu olarak, 10 Kasım 1960 tarihinde, Portchester, Hampshire, İngiltere’de dünyaya geldi ve Fonthill, Ardingly ve Whiftgift’in de arasında bulunduğu bir dizi Church of England okulunda eğitim gördü.
Gençlik yıllarında, J.R.R. Tolkien, Edgar Allan Poe, Ursula Le Guin gibi fantastik kurgunun ve Roger Zelazny, Robert A. Heinlein gibi bilim kurgunun büyük ustalarının eserlerini takip etti. 80’li yılların başlarında gazeteci olarak çalışmaya başlayan Gaiman, bu sayede ileride kitaplarını basacaklarını umduğu basın dünyasının önemli isimleri ile tanıştı.
İlk yayınlanan kitabı, Duran Duran adlı müzik grubunun biyografisiydi. Bir yandan farklı İngiliz dergilerinde makaleleri yayınlanırken, bir yandan da British Fantasy Society’ye yazdıklarını gönderiyordu.
Kendisi gibi İngiliz olan grafik roman yazarı Alan Moore’dan etkilenek, grafik romanlar için senaryo yazmaya başladı. İlk olarak Moore’un yarım bırakmasının ardından Marvelman’i tamamlayan Gaiman, bu yapıttan sonra, Future Shock, Violent Cases, Black Orchield gibi erken dönem eserlerine imza attı.
1989 yılında, kendisine büyük ün ve servet kazandıracak olan Sandman’i çıkarttı. Dream karakterinin baş rolünde yer aldığı çizgiroman serisi, 1989-1996 yılları arasında 75 fasikül olarak piyasaya çıktı ve daha sonra yapılan eklemelerle birlikte 11 cilt olarak kitaplaştırıldı.
Sandman sonrasında farklı çizgiroman firmaları için Elric, Lady Justice, Shadow Death gibi eserleri kaleme alan Gaiman, 2009 yılında, Batman R.I.P. serisi için yazdığı “Whatever Happened to the Caped Crusader” adlı çizgiroman senaryosu ile grafik roman piyayasındaki uzun süreli sessizliğini bozdu.
Grafik romanların dışında uzun romanlar ve kısa hikayelerle düz yazı alanında önemli eserler veren yazar, Diskdünya’nın yazarı Terry Pratchett ile beraber yazdığı Good Omens ile dünya çapında üne kavuştu. 1990 yılında çıkan romanı, 1996 yılında Neverwhere, 1999 yılında, daha sonra sinemaya da uyarlanan Stardust ve 2001 yılında, en iyi eseri olarak bilinen Amerikan Tanrıları takip etti.
Amerikan Tanrıları’nın başarısı üzerine, romanda ek bir karakter olan Anansi’nin adı altında, yeni bir roman kaleme alan Gaiman, Anansi Boys adlı bu roman sayesinde New York Times Best Seller listesinde bir numaraya kadar yükseldi. Yazarın son romanı, 2008 yılında yazdığı ve çocuklara yönelik olan The Graveyard Book (Mezarlık Kitabı) oldu. Gaiman’ın Anansi Boys dışındaki kitapları Türkçe’ye çevrildi.
Amerikan Tanrıları adlı kitabının yazımı sırasında kendisine bir web blog’u açan Gaiman, eserlerinin yapım aşamasını ve hayatından kesintileri yansıttığı ve journal.neilgaiman.com adresinde bulunan blogunu açıldığı tarihten beri aktif tutmakta ve yazılarını haftalık olarak sürdürmekte.
Minneapolis, Minesota, A.B.D’de, Addams Family House adını verdiği bir evde yaşayan yazar, eski karısı Mary McGrath’la olan evliliğinden Michael, Holly ve Madeleine adlı üç çocuğa sahip ve 2009 başından bu yana, şarkı sözü yazarı Amanda Palmer ile uzun dönemli bir ilişkisi var.
