K
@driveinthenails
74 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Eser hakkında hiçbir bilgim yoktu okurken. Bir arkadaşımın hediyesi. Kısa sürede bitiririm deyip okumaya başladım.
Sanırım kitabın dili ile başlamalıyım. Dönemi gereği ve Hıristiyanlığı da yüceltme uğraşı verildiği için şiirsel, süslü bir dil kullanılmış. Bu süslü dili ben de yazar gibi süsleyerek anlatmak istiyorum. Çünkü gerçekten mor nesirin dibine vuruluyor. Başım ağrıdı bir süre sonra. Sadelikten yana olduğum için bu tarz yazımlar beni boğuyor. Aslında şiirselliği basit kullanan yazarları severim. Fakat bu romanda şiirsel uslubun ayarı kaçık. Kabahat bulamıyorum, dönemi gereği bu tarz bir yazım yaygın. Ve neden bu dilin kullanılması gerektiğiyle ilgili kendi düşüncemi de aktaracağım. Fakat gerçekten baş ağrıları yaşadım. Tolkien’ın kimlerden esinlendiği açıkça belli oluyor. Yazarımız bazen o kadar çok betimleme yapıyor ki, hikaye akmıyor tabiri caizse. Doksan sayfalık bir kitap ancak bu kadar ağır olabilirdi.
Romansda, her şeyden önce bir insanın ahlakı ve aklı için öğretiler var. Açıkça da görülüyor ki Hıristiyanlığı yüceltme üzerine yazılmış.
Açıkçası hikayenin alt metninde göründüğünden fazlasını anlatan müphem bir kısım yok gibime geldi. Dediğim gibi; Hıristiyanlık kırbaçlamasıyla yazılmış.
Öne çıkan şey, Gawain’in onuru ve cesareti. Bile bile ölüme gitmek. Her zaman onurlu bilinmiş, onuru için yaşamış bir adamın, sahiden o onura sahip olup olmadığını gösteren bir öykü. Ancak son raddeye kadar onurunu ve cesaretini koruyabilecek mi? Bir insan olarak bence sınavını geçti. Hatta fazlasını bile yaptı. Bence. Lakin Gawain bir şövalye olduğu için, davranışı bir şövalye için yanlış. Ve Gawain’in yakarışlarından anlaşılıyor ki Hıristiyanlık için de yanlış bir davranış.
Sorunumuz Yeşil Şövalye. Sembolizm olarak sunulduğu aşikar. Peki neyi sembolize ediyor? Doğa?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu tiyatro oyunuyla tanışmama vesile olan kişi Neil Gaiman’dan başkası değil. Öylesine büyük bir zeka ki, Sandman serisi için nokta atışı uyacak bir esinlenmede bulunmuş. Shakespeare zekasından az kalır yanı yok.
Shakespeare için 200 üzeri IQ’ya sahip olduğu söylenir. Zekasındaki yüceliği gördüm. Oyunu beğenmedim açıkçası. Fakat Shakespeare’in sunduğu metaforlar, absürt aşk komedisi, ironi, gerçek ve düş, ve insanın doğasını çözümlemiş aklı sahiden etkileyici.
Bilinçaltı üzerine teşhisleri ve aşka dair nükteli tutumunu sevdim. Eserlerindeki karakter öldürme sevdasından çokça bahsedilir. Bu eserinde, eser içerisinde sergilenen bir tiyatro oyununda karakterlerini bir bir indiriyor. Sanırım kendi eserlerini de selamlamış.
Uzunca bir inceleme yazmayı düşünüyordum. Vazgeçtim.
Shakespeare, okuruna karşı alaycı bir tutum sergilemiş. Bunu muzip bir dille yapmış olmasına rağmen onun Oyununa gelmeyeceğim.
Oyunun anlatmak ve aktarmak istediği şeyler, kapanışta müthiş bir dille vurgulanıyor: Shakespeare oyunu okuduğumuz için ağdalı, fakat çok temiz bir dil. Tekrar tekrar okudum son sahneyi.
Yaşananlar muhtemelen Bottom’ın rüyası. Tabii ki sadece onun değil. Bir Yaz Gecesi Rüyası, aynı zamanda okurun da rüyası.
