Mustafa yaşan
@drmusti
392 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
1980ler Türkiye’sinde , varlığın ve imkanların dünyasıyla yokluğun ve imkansızlığın dünyası, birbirine temas etmeyecek, birbirine geçişi olmayacak şekilde iki kampa ayrılmıştı.. Peki birincisinin imkanlarını ikincisinin isyanına tercüme edecek bir güç var mıydı?? Birçok şeyin gösterildiği için ve göründüğü kadarıyla değer kazandığı bir toplumda hepimiz epeydir vitrinde yaşıyoruz.. Türkiye’deki vitrinler hiç bu kadar zengin, insanların alım güçleri hiç bu kadar düşük olmamıştı.. Peki bunu biliyor olmak, bakışlarımızı vitrinin dışındaki bir hayata çevirebilecek mi? 1980ler Türkiye’sine sosyolojik bir bakıştan daha fazlası..
Mezarlar arasında dolaşan bir adam ölüleri duymaya başlarsa ölüler ne anlatır? Öldükten sonra yaşamları hakkındaki varabildikleri kesin yargıları mı? Geride bıraktıklarını mı? Öteki dünyayı mı? Yoksa tıpkı yaşayanlar gibi ölüler de boş işlerle, gereksiz meselelerle ve atıp tutmayla mı uğraşıyorlar? Ölülere kulak vererek mezar taşları arasında dolaşmaya, bir hayattan geriye ne kalırı duymaya cesaretin var mı??
“Madenci” ve “Mürşit”.. İçlerindeki boşluğu benzer kederlerin doldurduğu iki adam.. Kendilerine ait olan galaksiden koparak yavaş yavaş sönen birer yıldız gibi yalnız ve yok oluşa yazgılılar.. İnsanların duygusal taşlaşma çağında olduğu kanısındalar.. Onların incelikli duyguları hissetmedikleri ve daha az kelimelerle konuştuklarının farkındalar.. Hem konuşsalar da ancak olmuşu tahrif ederek, çalkantılı bir dedikodu şeklinde, şehrin üstünden esip geçmiş bir rüzgar olarak konuştuğunu görüyorlar.. Durgun huzurlarının bozulmasından korkar çünkü onlar.. O “normal insanlardan” olamadılar bir türlü.. Bu nedenle hep “ dünya ağrısı” taşırlar..
