Hemen söyleyeyim,vahşi benliğin dünyasına açılan kapılar az ama değerlidir.Derin bir yara iziniz varsa o bir kapıdır.Eski,çok eski bir öykünüz varsa o da bir kapıdır.Gökyüzünü ve suyu tahammül edemeyecek kadar çok seviyorsanız o bir kapıdır.Daha derin bir hayatı,eksiksiz bir hayatı,makul bir hayatı özlüyorsanız o da bir kapıdır.
Öyküler ilaçtır.İlk öykümü duyduğumdan beri onların büyüsünden kurtulamadım.Onların böyle bir gücü var;bir şey yapmamızı,olmamızı,etmemizi şart koşmazlar;sadece dinlememiz yeterlidir.
Sen yoksa beni
Yaşamaktan bıkar mı sandın?
Kaçak çöllere giderim mi sandın
Açmıyor diye
Bütün düş tomurcukları
Bak işte,yerli yerimdeyim;
İnsanlar yetiştiriyorum bana benzer;
Bütün bir kuşak benim gibi,
Acılara katlanacak,ağlayacak,
Gülecek,sevinecek,
Ve aldırış etmeyecek sana
Benim gibi!
KORO:
Daha büyük başka suçların olsa gerek.
PROMETHEUS:
Evet,ölüm kaygısından da kurtardım ölümlüleri.
KORO:
Nasıl bir deva buldun bu derde karşı?
PROMETHEUS:
Kör umutlar saldım içlerine.
KORO:
Yaman bir destek vermişsin insanlara!
PROMETHEUS:
Dahası var:Ateşi armağan ettim onlara.