Düşüm Sıla
@dsmslaa
Ankara
24 Haziran
9 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Siz de çok iyi bilirsiniz ki, bu dünyada insan aklının yüksek manevi dışavurumu dışındaki her şey önemsiz ve sıkıcıdır. Akıl, hayvanlar ve insanlar arasında keskin bir sınır çizer, insandaki ilahi yöne ışık tutar, hatta bir dereceye kadar gerçekte var olmayan ölümsüzlüğün yerini tutar. Buradan yola çıkarak şunu söyleyebilirim ki akıl, elimizde olan yegâne zevk kaynağıdır. Etrafımızda akla dair hiçbir şey görmüyor, duymuyoruz, bu da zevkten mahrum olduğumuz anlamına geliyor. Gerçi elimizin altında kitaplar var, ama bu canlı bir sohbetin, karşılıklı ilişkinin yerini tutmuyor. Çok da doğru olmayan bir kıyaslama yapmama müsaade edecek olursanız, bence kitaplar notaya, sohbet ise şarkı söylemeye benziyor.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Eğer ölüm herkes için olağan ve meşru bir sondan ibaretse insanların ölmelerine engel olmak niye?”
“Önyargılar, gündelik yaşantımızdaki bütün bu pislik ve iğrençlikler gereklidir, çünkü bunlar gübrenin kara toprağa dönüşmesi gibi zamanla faydalı bir şeye dönüşür. Kökeninde pislik barındırmayan iyi bir şey dünya üzerinde bugüne kadar görülmemiştir.”
Patrick Süskind’in Koku adlı romanı, 18. yüzyıl Fransası’nda geçen, sıra dışı bir kurguya sahip psikolojik-gerilim türünde bir eser. Roman, Jean-Baptiste Grenouille adlı olağanüstü bir koku alma yetisine sahip ancak kendisi kokusuz doğmuş bir adamın hikâyesini anlatıyor. Grenouille’un bu doğuştan gelen yeteneği, onu zamanla takıntılı bir parfüm ustasına dönüştürür. En saf ve eşsiz kokuyu yaratma arzusu, onu insan hayatlarını hiçe sayacak kadar ileri götürür. Süskind, roman boyunca kokunun insanlar üzerindeki etkisini neredeyse felsefi bir derinlikle işlerken, aynı zamanda dönemin sınıf ayrımlarını, insan doğasındaki sapkın arzuları ve bireyin toplumla çatışmasını da eleştiriyor. Betimlemeleri o kadar güçlü ki, okuyucu kokuları neredeyse duyumsayabiliyor. Koku, bir katilin iç dünyasına dair rahatsız edici bir yolculuk sunarken, aynı zamanda sanatsal takıntının sınırlarını sorguluyor. Romanın sonu ise oldukça çarpıcı ve beklenmedik bir şekilde gelişiyor. Grenouille’un varoluşuna, kimliğine ve insanlarla kurduğu ilişkilere dair etkileyici bir kapanış sunuyor. Bu final, okurun zihninde uzun süre yer edecek türden, düşündürücü ve simgesel bir anlatımla son buluyor.
