—benim en sevimli yaramazlığım ve sanatım odur ki sessizliğin kendisini, sessizlikle meydana çıkarmamayı öğrenmiştir. Sözlerle ve zarlarla oynayarak süslü bekleyicilerimi aldatırım. Bu zorlu dikkatlilerden iradem ve hedefim sıyrılmalıdır. Derinliğimi ve son irademi kimse görmesin diye, uzun ve aydınlık susmayı keşfettim.
Kış göğü, susan gök! Çok defa güneşini bile gizleyen gök! Uzun ve aydınlık susmayı ondan mı öğrendim? Yoksa o mu benden öğrendi? Yoksa her birimiz bunu kendimiz mi bulduk?