Çarşamba günkü mektup eğlenceliydi ha? Bilmem. Eğlenceli mektuplara inanmıyorum artık, neredeyse diyeceğim ki: artık mektuplara inanmıyorum, en güzelinde bile bir kurtçuk var.
Burada öyle izole, öyle uzak ve görece huzur içinde oturuyorum ki kafamdan bir şeyler geçiyor; korku, huzursuzluk ve bunları anlamsız da olsalar kağıda döküyorum ve seninle konuşurken her şeyi unutuyorum;
Benim hakkımda yazdığın şey çok zekice, hiçbir şey eklemeyeceğim, hiç dokunmadan öyle bırakacağım. Yalnız ora da da olan bir şeyi, biraz daha açık şekilde dile getirmek isterim: benim şanssızlığım, bütün insanları — tabii herşeyden önce, benim için en mükemmel olanları — iyi kabul etmem, aklımla ve kalbimle iyi kabul etmemdir.