Babaannem,anneannem ve ben bir aradaydık. Yanımızda bir boşluk vardı ve eğer sanşım yaver giderse yakında orası da dolacaktı. O boşluğa Nadia' nın resmi gelecekti.
Böylece acılarını ve mücadelerini etimde kemiğimde hissettiğim üç kadınla bütünleşmiş olacaktık. Tarih bu üç kadının çığlığını boğmuş, benimkini de boğmaya çalışmıştı. Ama ben onların sessiz çığlıklarını yükselecektim. Hem Maya, hem Ayşe, hem Mari, hem daha resmini bile görmediğim Nadia' ydım. Hem Müslüman, hem Yahudi, hem Katolik' tim. Yani insandım. İçim içime sığmıyordu. Önümde zor ama ışıklı bir yol görüyordum. Sanki Yedi Uyuyanlar gibi yüzyıllarca süren bir uykudan yeni kalkıyordum.